qorxudurdu,- Biz də gedək?
-Tez evə getmək istəyirdi. Düşünməyə ehtiyacı vardı. Düşündükcə daha çox batsa da, düşünəndə nəyisə yoluna qoya biləcəyini düşünürdü.
-Gedək!
Səlim evə çatsa da, evə girmək istəmirdi. Bir müddət maşında oturdu. Telefonu zəng çalırdı ,amma o qədər düşüncəli idi ki, telefonun səsini belə eşitmirdi. Bir müddət maşında oturduqdan sonra yavaş addımlarla evə girdi. Ev Səlimə daha səssiz görünürdü. Divanda oturdu. Televizoru yandırdı. Fikrini dağıtmaq istəyirdi. İlk açdığı kanal musiqi kanalı idi. Onun ruh halını yansıtan bir mahnı səslənirdi. Mahnıya kilitlənib qaldı. Həyat onu hara çəkirdi belə???

Senden uzakta hep bir şeyler eksik,
Gönlümde derman yok, inan bir nefeslik.
Ne bir avuntu, ne de bir az ümit.
Ne yaptın bana, nedir bu sessizlik?
İçimde bir şey acıyor sen gelince aklıma, her şeyim.

Mahnıya qulaq asaraq divanda yatıb qaldı. Oyananda artıq saat 5i göstərirdi.Qalxıb gözlərini ovdu. "Özünə gəl, Səlim. Axı nə olub sənə?". Ayağa durub mətbəxə keçdi, bir stəkan su içdi.
Özü- özünə etiraf edə bilməsə də, o aşiq olurdu.Sadəcə bir az ayrılıq lazım imiş bu sevgini alovlandırmaq üçün. İnsan, onsuzda, belə bir məxluqdur. Əlində olanda deyil, əlindən sürüşüb gedəndə anlayır hər şeyi. O da indi ən çətin vəziyyətə idi. Anlamadığı boşluq , anlamadığı hisslər, anlamadığı səssizlik...

Ən böyük əzabım oldu sənsizlik.
Sən gedəndən ümidsizəm sabaha
Bəlkə, anlamağa bəsdir səssizlik.
Sükutu poz, mənə geri gəl