Bolum 7

Qarşılıqsız sevgi olmaz.Qarşılıqsız olan əzabdır. Sevgi isə iki nəfər arasında olmalıdır. Qarşılıqsız olanda sevən tərəf hər gün əziyyət çəkir. Həyat eşqi ölür. Həyat ona cəhənnəm kimi görünür. İki nəfər arasında olanda isə hər yeri gülüstana döndərir. İçdiyin zəhər şərbət dadır. Aldığın yara dərman kimi təsir edir. Məhəbbət var olmaqdır. İki nəfərin eşqi hər şeyin öhdəsindən gəlməyə qadirdir.

Səlim axşam evə gələndə qərar vermişdi. Aylindən üzr istəyəcəkdi. Bəllidir ki, onu çox qırmışdı.Öz qurduğu oyunda kimisə günahlandırmaq düzgün deyildi. Aylinə dediklərini düşündükcə ürpərdi. Doğrudan da,çox kobud davranmışdı.Ən önəmlisi isə Aylin heç də bunlara layiq deyildi. Düşüncələr içində evə gəlib çatan Səlim cəsarətini toplayıb evə girdi. Normalda bu vaxt Aylin mətbəxdə olmalı idi. Yenicə işdən gəlməli idi. Evə daxil olanda ev Səlimə səssiz gəldi. Əslində,həmişə səssiz idi bu ev. İndi nədənsə Səlimə daha səssiz görünürdü. Aylin mətbəxdə olar,düşüncəsi ilə ora keçdi. Orda Aylindən əsər-əlamət yox idi. Böyük ehtimalla otağında ola bilərdi. Səlim bütün cəsarətini toplayıb pillələri qalxdı və Aylinin otağının qapısı önündə durdu. Əlini qaldırıb qapını döymək istədi. Sonra fikrindən daşındı. Öz otağına tərəf getdi. Qapısı ağzına çatanda dayandı və Aylinin otağının istiqamətində baxdı. Üzr istəməyin heç də alçaldıcı bir şey olmadığı qərarına gəldi. Son dəfə düşünüb öz otağının qapısını bağlayıb Aylinin otağının qapısını döydü. İçəridən səs gəlmirdi.Qapını bir daha döydü." Axı niyə cavab vermir?" Səlim öz -özünə danışıb bir daha qapını döydü."Aylin,ordasan? Danışa bilərik?" Yenə səs gəlmədiyini görüb bu dəfə içəri girdi.Otaq yığışdırılmışdı və səliqəli idi.Amma içəridə heç kimsə yox idi. Səlim narahat olmağa başladı.Telefonu cibindən çıxarıb cəld Aylinə zəng etdi. İndi də ona zəng çatmırdı. Narahat olmağa başlamışdı. Axı harda ola bilərdi? Niyə bu vaxta kimi yoxdu evdə? Bu düşüncələr beynini gəmirməyə başladı. Otağına keçib yataqda oturdu. Nə edəcəyinə qərar