Dəyişən heç nə yox idi: Sənan ilə Bahar üz-üzə oturmuş, söhbət edirdilər. Bu sevgili cütlüyün söhbətindən başqa heç nəyə bənzəmirdi. Sənanın üz ifadəsi, asta açılan və bağlanan dodaqlarından çıxan kəlmələrin eşidilmədiyi halda belə sevgi etirafı olduğunu bildirən sevgi dolu baxışları, Baharın əlinə toxunan əli; hər şey onların bir-birini sevdiyindən xəbər verirdi. Yaşar elə indicə kafeyə girib Sənanı yerindəcə öldürmək və Baharın üzünə sillə çəkmək istəyərdi, lakin daş olub yerə mıxlanan ayaqlar imkan vermədi. Daralan nəfəsi öləcəyindən xəbər verirdi, bəlkə də onları birlikdə gördüyü həmin o an ölmüşdü, bitmişdi Yaşar. Sənan hər şeyi başdan danışdı. Həmin gecənin səhəri gözünü açdığı , etdiyi dəhşətin təfərrüatını anladığı həmin andan başladı və atasının yalanlarının üzə çıxdığı günə qədər hər şeyi izahlı şəkildə Bahara anlatdı. Bütün bunları məhz son dəfə olduğu üçün səbrini yumruğuna yığıb dinləyən Bahar sadəcə bir şeyi dəqiq başa düşmüşdü: artıq Sənana nə nifrət də edir ( hətta, bəlkə də ona yazığı gəlir) , nə də qətiyyən, amma qətiyyən ,hətta az belə olsa sevmirdi. İndi onun hər şeyi bildiyi bir vaxtda ürəyinin ancaq Yaşar deyə atması yalnız ərini sevdiyindən xəbər verirdi. Bunu Sənan da hiss etdi. Sevdiyi qadın onun əlindən çıxmışdı, o artıq başqasını sevirdi və keçmişdə yaşanan hər şey ancaq Sənan üçün nostalji idi, xoş idi, həyatının mənası idi. Bahar onları unutmağa çalışırdı. Bütün görüşləri, bütün sözləri, bütün vədləri. Hamısı boş kağız idi onun üçün; hər şey öz mənasını itirmişdi. Anidən içini qorxu bürüdü, Baharı buraxa bilməyəcəyini hiss etdi. Bu mümkün deyildi. Əgər Bahar ona aid deyildisə ,heç kimə də aid ola bilməzdi, olmayacaqdı. Ürəyini ovuclayan qara əllər artıq öz işini görməkdə idi. -Bahar , sən həqiqətən düşünürsən ki, o insan sona qədər belə qalacaq, hətta həqiqəti öyrəndikdən sonra da?- Baharın içini yeyən şübhələri artırmaq ilk etməsi lazım olan idi. -O məni bağışlasa da, bağışlamasa da ,bu onun öz işidir. Əgər öyrəndikdən sonra mənimlə