Yanağımda hiss etdiyim islaqlıqla barmaqlarımı üzümdə gəzdirməyə başladım. Lənət olsun ağlayırdım... Özümü sakitləşdirmək adına axşam olanları gözlərimin önünə gətirməyə çalışsamda olmurdu. Onun əvəzinə Onurun hüzünlü baxışları gəlirdi ağlıma və bu da mənim ağlamağımı lap şiddətləndirirdi. Artıq hönkür - hönkür ağlayırdım. Yenə son dərəcə gücsüz və çarəsiz hiss edirdim özümü. Mən indi nə edəcəkdim? Hiss etdiklərimi ürəyimdən necə yox edəcəkdim? Boğulurdum getdikcə... Xəzərin silüeti gəlib dayanmışdı tam qarşımda.
- Hümeyra, məni heçmi düşünmürsən? - dedi.
İnana bilmirdim bir kölgəylə danışdığıma. Bircə ağlımı itirməyim çatmırdı, yavaş - yavaş o da olurdu. Amma haqlı idi bu kölgə. Mən Xəzərə çox böyük haqsızlıq edirdim. Bu məsələdə onun heç bir günahı yox idi və yaşananların heç birinə layiq deyildi. Artıq Onuru düşnməyi buraxıb önümə baxmalı və Xəzəri daha da incitməməli idim. Ağlamağı dayandırıb yanaqlarımı qurularkən çiynimə toxunan əl ilə irkildim. Yavaşca başımı qaldırıb baxdığımda Aycanın son dərəcə məyus siması ilə qarşılaşdım.
Tarix təkərürdən ibarətdir deyiblər. Necə də doğrudur… Yenə dərdimi Aycanla bölüşür qəlbimə düşən atəşi Aycana danışırdım.
- Ah Hümeyra, ah.
- Mən demişdim deyəcəksən bilirəm.
- Artıq nə mənası var ki…
Araya dərin bir səssizlik çökmüşdü.
- Bütün bunlar mənə görə oldu. - Aycan dedi.
- Bu haradan çıxdı.
Təəccüblə süzdüm qızı.
- Mən sənə buraya gəl deməsəydim, o gün səni bağa aparmasaydım və səni orada tək qoymasaydım bütün bunlar olmazdı.
- Əzizim, bunların boş düşüncə olduğunun fərqindəsən hər halda?
- Bilmirəm… Amma əmin olduğum tək şey, mən bunun olacağını düşünməli idim, ancaq düşünmədim. Mən də sənin qədər günahkaram.
- Mən heç kimi günahlandırmıram.
Araya yenidən dərin bir səssizlik çökmüşdü. İkimizdə tək kəlimə etmədən dayanmışdıq. Aycan gözlərini bir - birinə daraqladığı barmaqlarına, mən isə bir nöqtəyə sabitləmişdim.
- İndi nə olacaq?
Aycanın sualına nə cavab verəcəyimi bilmədiyimdən çiyinlərimi çəkməklə