ə yetindim.
- Hümeyra, çətinliyini başa düşürəm, canım. Bağışla məni.
Aycanın məni qucaqlaması ilə göz yaşlarım yenidən axmağa başladı. Onunda ağladığını hiss edirdim... Bu məsələdə tək günahkar mən özüm idim. Nişanlı olduğum halda Onura yaxın duran mən idim, Aycanı necə günahlandıra bilərdim…
- Bilirsən, heç peşman deyiləm. - Aycandan aralanıb gülümsəyərək davam etdim. - Buraya gəldiyimə görə də Onuru tanıdığıma görə də… Mənə görə narahat olma, əmin ol mən Xəzərlə çox xoşbəxt olacağam. Görəcəksən keçəcək hər şey.
- İnşAllah, Hümeyracan.
Ayağa qalxıb ləng addımlarla otağıma qalxdım. Dediklərimə özümü necə inandıracağım haqda heç bir fikirə sahib deyildim. Qapını kilidləyib özümü yatağa atmışdım elə otağa girər girməz.
Nə vaxt yuxuya daldığımı bilmədən axşamüstü oyanmışdım. Qalxıb çölə çıxdığımda az qalırdı havanın qaralmağına. Aşağı enib çardağa gələrək anamın yanına oturdum.
- Hümeyra, Xəzər sabah gələcək?
- Bəli, ana.
Anamın sualını cavabladıqdan sonra başımı çiyninə yaslayıb düşüncələrə daldım. Mən hər hansı bir hiss qarşısında bu hallara düşəcək qədər zəif biri deyildim. İndi bu vəziyyətim nə idi? Mən nə edirdim belə? Bir an əvvəl özümə gəlməli həyatıma qaldığım yerdən davam etməli idim. Başımı qaldırıb yanımdakıları süzdüm. Hər kəs söhbət edir danışıb gülürdü, məndən başqa… Mən onsuzda ünsiyyətdən qaçan biri idim, amma bu dəfə heç söhbətə qoşulmaq fikrim də yox idi. Amma artıq bəzi şeyləri dəyişdirməyin zamanı gəlmişdi. Belə davam edə bilməzdim…
Ertəsigün Xəzərin gəlişi ilə geri dönmək zamanımız gəlmişdi. İlk dəfə idi bu rayona gəlişi, nənə babamın evində qonaq olduğu. Bu səbəbdən hər kəs tərəfindən Xəzərə hörmətdə qüsur edilmirdi. Bütün bunlara əlbəttə ki, mən çox şad olurdum.
- Hümeyra,
- Bəli, nənə,
- Əzizim, hərə bir iş görür deyə Xəzər tək qalıb darıxır deyəsən. - Səs tonunu nisbətən yüksəltdi. - Yeməklər hazır olana qədər siz ikiniz gedin bir az kəndi gəzin.
- Çox yaxşı olar, Hümeyra, gəzdiyin yerləri görmüş olaram mən də.
Xəzərin də