kəsin gördüyü işə hörmətlə yanaşır deyə nəzarətçiyə ehtiyac duyulmur… Gedək.
Xəzərin əlindən çəkişdərək bağdan çıxıb evə tərəf irəliləməyə başladıq. Artıq əmin idim onun nəsə hiss etdiyindən. Olan Onura olmuşdu, həm də mənə görə…
Evə gəldiyimiz zaman, hətta evdə belə Xəzərlə tək kəlimə etməmişdik. Babamgilin Xəzərin şərəfinə təşkil etdiyi qonaqlıq şən əhval - ruhiyyədə davam edirdi. Bizim sağlığımıza badələr dolub boşalarkən, biz ikimizdə səssizliyə qərq olmuşduq. Ara bir Xəzərin mənə yönələn qəzəbli baxışlarını tuturdum. Çox utanırdım o zaman, özümü bərbad hiss edirdim.
- Hümeyracan,
Babamın səsləməsinə başımı qaldırdım.
- Bəli, baba,
- Əziz nəvəm, sənin sağlığın olsun... Sabah erkən saatlarda bu evi, yaxın günlərdə də ata evini tərk edəcəksən. Xoşbəxtlik hər zaman səninlə olsun, üzün daima gülsün.
- Çox sağ olun babacan.
Sözümü deyib gülümsədim. Əslində, o axşam bir tək o zaman gülümsəmişdim. Sonrasını heç xatırlamıram. Kim nə dedi, necə dedi bilmirəm. Gecənin sonunda iti addımlarla qaçıb otağıma çəkildim, özümü otağa atdım desəm daha doğru olardı. Bu axşamı, ümumiyyətlə, bu günü heç yaşamamağı dilərdim. Amma olan olmuş, yaşanan yaşanmışdı. Bütün bu olanların tək bir səbəbkarı var idi, o da mən idim. Xəzərin bu gün etdiyi çox yalnış idi, ancaq ona qəzəblənməyə heç haqqım yox idi, çünki onu bu həddə mən çatdırmışdım, həm də mənə dəyər verməyən biri üçün. Gah Onura qəzəblənirdim məni önəmsəmədiyi üçün, gah da özümü günahlandırırdım. Qısacası qarmaqarışıq bir halda idim. Mən əsla səhv etmərəm deyərkən indi etdiyim yanlışların və danışdığım yalanların içində dəbələnirdim. Yaxşı deyiblər, nə oldum deməyəcəksən, nə olacağam deyəcəksən. Kimə nə desəm də, tək günahkar özüm idim. Nişanlı olduğum halda başqası ilə xəyallar qurmuş, Xəzərə xəyanət etmişdim. Xəyanətkar idim, mənim bu hərəkətimin başqa bir açıqlaması yox