Bolum 7

Verdiyimiz qərarların nəticəsini əvvəlcədən görə bilsəydik qərarımız yenə eyni olardı?
Geri dönməyə qərar vermişdim, amma elə qərarımı açıqlar - açıqlamaz da peşman olmuşdum.
- Hümeyra, getmək üçün tələsirsən?
Aycanın sözlərinə çox pis olmuşdum.
- Yox, Aycan, əlbəttə tələsmirəm. Buraya tətil üçün gəlmişdim məncə tətil bitdi. Həm yaxın zamanda toyum olacaq hazırlaşmalıyam elə deyilmi?
- Əlbəttə, canım, elədir.
Gülümsədim… Özümü qəribə hiss edirdim. İçimdə hər kəsə qarşı səbəbini anlamadığım bir küskünlük vardı. Hər kəs bir araya toplaşıb məni incitmişdi sanki. Güc - bəla çayımı bitirib otağıma qalxdım. Bu sırada anamda arxamca gəlib otağa keçdi.
- Hümeyra,
- Bəli, ana,
- Əzizim, ilk öncə onu deyim ki, verdiyin qərar ən düzgün olan idi və mən buna çox şadam.
Gülümsəməklə yetindim… Heç olmasa mənim doğruluğuna əmin olmadığım qərarım, anamı sevindirmişdi.
- Hümeyra, sən yaxşısan?
- Bilmirəm… İnan ki, nə hiss etdiyimi belə bilmirəm, ana.
- Səni başa düşürəm, canım. İstəyirsən Xəzərlə danış gəlsin bizi o, aparsın. Beləsi sənin üçün daha yaxşı olar.
- Haqlısan, ana.
Anam otaqdan çıxdıqdan sonra Xəzərə zəng edib aparatı qulağıma yaxınlaşdırdım.
‐ Alo.
- Xəzər, necəsən?
- Yaxşıyam, əzizim, sən necəsən?
- Mən də yaxşıyam… Xəzər, mən bir şey istəyəcəyəm səndən.
- Buyur,
- Anamla mən həftəsonu Bakıya qayıtmaq fikirindəyik. İstəyirəm sən gəlib aparasan.
- Əlbəttə, gələrəm.
- Yaxşı, onda gözləyəcəyəm. Hələlik.
- Hələlik.
Telefonu söndürdükdən sonra kitabımı götürüb aşağı endib. Evin səssizliyindən heç kimin olmadığı anlaşılırdı. Uzun zaman olmuşdu təkbaşıma oturmayalı. Bir qədər oturub dərin - dərin nəfəs aldıqdan sonra kitabın üz qabığını açdım. Elə açar ‐ açmazda bağda Onurun yazdığı kağız parçası önümə düşmüşdü.
"Çox gözəlsən, amma gülümsədiyində çox daha gözəlsən"
Xatırlayırdım o günün hər saniyəsini. Heç ağlımdan çıxmırdı ki... Onur mənim üçün çox doğma idi. Bu eşq idi yoxsa bağlılıq bilmirəm. Tək bildiyim canım yanır, qəlbim acıyırdı.