olub?-təlaşlanmışdı. Səlimin dayanıb duran yerdə zəng etməsi onu təəccübləndirmişdi.
-Yox,yox,Nigar. Hər şey yolundadır. Mən Aylinlə əlaqə saxlamağa çalışdım. Amma zəng çatmadı. Xəstəxanada olacağını düşündüm. Ona görə zəng etdim.
- Bir azdan gələcək.Dincəlmək istəyirdi.
-Hə, anladım. Olsun onda. Axı özü yaxşıdı?- soruşdu...
-Yeznə,istəyirsənsə, ünvanı deyim,get, üzbəüz danış. Özün gör yaxşı olub-olmadığını.
-Hə.. Doğrudan?Nə bilim. Acığına gəlməz ki?-desə də, sevinmişdi. Heç vecinə də deyildi acığına gələr, yoxsa yox.
-Yox, heç nə olmaz. Acığına niyə gəlir?-dedi. Sonra Aylinin qəzəbinə tuş gələcəyini düşündü. Amma nə olsa da,Nigar başqa şeylərin baş verdiyini hiss edirdi. Bəlkə də,düz etmirdi. Amma ürəyi doğru etdiyini deyirdi.
Nigardan ünvanı alan kimi Səlim birbaşa o ünvana üz tutdu. Yolboyu sevincindən gülümsəyirdi və bu gülümsəyişə heç cürə mane ola bilmirdi.
Aylin yuxudan yeni ayılmışdı. Əyninə qısa şort və ağ köynək geyinmişdi. Saçlarını yuxarıdan səliqəsiz şəkildə topuz etmişdi. Divanda oturub qəhvəsini qurtumlayarkən qapının zənginin səslənməsinə təəccüb etdi. "Axı bu kim ola bilər? Nigar klinikada idi axı".Durub qapını açdı və gözlərinə inana bilmədi. Düşündü ki,yəqin, onu qara basır. "Bəlkə, heç qapı çalınmırdı". Bu düşüncədə ikən :
-Sənə demişdim axı, telefonu söndürmə,-dedi Səlim.
Aylin yuxudan ayılmış kimi:
-Sən buranı necə tapdın, Səlim?-dedi və və gözləri təəccübdən böyüdü. Sonra cəld özünü ələ alıb qaşlarını çatdı. Özünü əsəbiləşmiş kimi göstərdi.
-Bəlkə, öncə içəri keçim,sonra danışaq,-deyib içəri girmək üçün izn istər kimi baxdı.
-Buyur keç,-deyib Aylin qapıdan çəkilərək yol verdi. Ürəyi az daha çıxacaqdı. Səlimi burda heç gözləmirdi. Nə edəcəyini bilmirdi. Əllərini gah bir-birinə keçirtdi,gah arxasında saxladı,gah saçını düzəltdi. Necə davranacağını da bilmirdi. Sanki Səlimlə ilk dəfə idi, görüşürdülər.
Aylinin masada duran qəhvəsini görüb :
-Mənə də qəhvə gətirsən,məmnuniyyətlə içərdim,-dedi və gülümsədi.
Aylin heç nə demədən