n mətbəxə keçdi. Mətbəxə gedən dəhlizdə güzgülü şkaf var idi. Tez özünə güzgüdə baxıb: "Aman Allahım. Mən nə gündəyəm", - dedi öz özünə. Özünə bir az əl gəzdirməyə çalışdı. Əslində isə, Aylin belə çox şirin bir görkəmdə idi.
-Aylin, nəsə dedin? - Aylinin səsini eşitsə də, nə dediyini anlamamışdı.
"Elə bil ki bununla danışan var",- dedi öz-özünə,sonra salon tərəfə üzünü tutaraq bir az ucadan dedi, - Heç nə demədim.
Qayıdanda bir fincan qəhvə ilə geri döndü və fincanı Səlimə uzatdı.
-Çox sağ ol,-deyərək Səlim bir qurtum içib fincanı əlində tutdu.Həyəcanlı idi. Nə danışsın, bilmirdi. Gələrkən çox şey düşünmüşdü. Nə deyəcəkdi,necə davranacaqdı. Hamını ölçüb-biçmişdi. İndi hamı buxar olub uçmuşdu sanki.
-Nuş olsun, - deyib Aylin də oturacaqda oturdu,-Niyə gəlmisən, Səlim?
Səlim qəhvəni qurtumlayaraq səssiz dayandı. Aylin hələ də Səlimdən cavab gözləyirdi. Ürəyi elə sürətlə döyünürdü ki,ürəyinin ritmini Səlim eşidər deyə bir az kənara çəkildi hətta. Səlim onun üçün dəyərli idi. Bunu özlüyündə etiraf edirdi. Darıxmışdı onun üçün. Nəzərlərini heyranlıqla Səlimin üzündə gəzdirdi. Səlim isə hələ də qəhvəsini içirdi. Səlim qəhvəni əlindən masaya qoyub nəzərini Aylinə çevirdi. Aylin özünü itirib baxışlarını yayındırdı.
-Geyin. Evə gedirik,-dedi.
-Başa düşmədim. Niyə ki?- Əsəbi bir gülümsəmə ilə Səlimə baxdı.
Səlim ağlına gələn ilk bəhanəni dedi:
-Axşam valideynlərimiz bizə gələcək.
-Nəə? Doğrudan?-Aylin yerindən qalxdı. Otağa girmək istədi. Özünü itirmişdi bir anlıq. Sonra yenidən yerinə qayıdıb oturdu.
-Həə, Aylin.. Ona görə gəldim ki, səni aparam.
-Nəsə olmayıb ki, Səlim,-təlaşla Səlimə baxdı. Həmişə təlaşlananda Aylinin gözləri böyüyərdi. İndi də gözlərini tam açaraq Səlimdən cavab gözləyirdi.
-Yox. Narahat olma. Elə bir şey yoxdur. Elə-belə gəlirlər.
-Hə lap yaxşı,-dedi və rahat nəfəs aldı,-Onda sən get. Mən hazırlaşım. Klinikaya baş çəkməliyəm hələ,-deyib ayağa durdu.
-Sən hazırlaş, mən gözləyərəm. Mən apararam səni.
-Lazım deyil. Mən