özüm...
-Ayliin,-deyib onun sözünü kəsdi və artıq sözə ehtiyac qalmadığını bildirən bir baxışla Aylinə baxdı.
-Yaxşı onda. Bu dəfə elə olsun. Mənim maşınım Nigardadı,onsuzda, - deyərək Səlimə çox da inad etmədi və hazırlaşmaq üçün başqa otağa keçdi.
Maşında yol boyu heç biri danışmadı. Hərə öz düşüncəsində idi. Aylin düşünürdü ki, çox az bir müddət qalıb evliliyin bitməsinə. Evlilik bitəndən sonra qardaşının yanına-Rusiyaya getmək istəyirdi. Bir müddət bütün hər şeydən uzaqlaşmaq Aylin üçün yaxşı olardı. Çünki qonşuluqda yaşayan dedi - qoduçu xalalar hər gün sorğu- suala gələcəkdilər. Guya onun bu halına üzülürmüş kimi. Amma gəl ,gör ki,əsas istədikləri söz çəkməkdir. Nəysə ki, hələ hər şey öz yolundadır.İndidən bunları düşünüb ürəyini sıxmağa ehtiyac yox idi. Düşüncədən ayrılıb Səlimə baxdı. Bəlkə də, Səlimlə həqiqi evlilik yaşamaq istərdi. Səlim ona doğma gəlirdi. Axı niyə?Bəlkə, Nigar haqlı idi. Bəlkə, Səlimə qarşı sevgi yaranırdı onda. Aylin bu düşündüyündən özü diksindi. Sakit şəkildə öz - özünə:"Özünə gəl, Aylin" - dedi.
-Nəsə dedin?
-Kim? Mən? Yoox,-dedi və üzünü pəncərə tərəfə çevirdi.
-Nə bilim. Nəsə dedin axı.
-Yox sənlə deyildim. Düşünürdüm. Yəqin səsli düşünmüşəm,-deyib Səlimə baxdı. Tez də gözünü çəkdi.
-Hmm. Səsli düşünmüsən.. Ola bilər,-dedi və yanında oturan bu qadının ona doğma gəldiyini özlüyündə etiraf etdi.
Səlim Aylini klinikada düşürüb işinə getdi. Tez atasına və qayınatasına zəng edib axşama yeməyə çağırdı onları. Aylin isə elə bilirdi ki, valideynləri özləri gələcəklər. Sonra da Gülnarə xalaya zəng edib axşam qonaqları olacağı üçün yaxşı yemək hazırlamasını tapşırdı.
Klinikaya gələn Aylin işçilərə salam verib, kabinetinə keçdi. Burda stolun üstündə qızılgülləri görüb tez köməkçisini çağıraraq soruşdu ki, bu güllər hardandı?
-Aylin xanım, zəng edib işə gəlməyəcəyinizi dediyiniz gün gəlib. Mən də solmasın deyə güldana qoydum.
-Yaxşı etmisən. Bəs axı kimdən gəlib? - təəccüblə güllərə baxdı. Sonra onların qoxusunu ciyərlərinə