ə çəkdi. Çox sevirdi qızılgülləri.
-Balaca bir not var idi kağızda. Onu da siyirmənizə qoymuşam.
-Aa eləmi? Çox sağ ol, Lətifə,-dedi və siyirməni açıb notu oxudu:Səni qırmaq istəmirdim. Bağışla məni. Notu oxuyan kimi sanki üzündə güllər açdı. Gülləri bir də iylədi. Və birdən fərqinə vardı ki, Lətifə hələ də otaqdadır. Tez ciddiləşdi:
-Sən gedə bilərsən, Lətifə.
-Oldu Aylin xanım, - deyib gülümsəyərək otaqdan çıxdı.
Lətifə otaqdan çıxan kimi dərhal notu yenə oxudu. Çiçəkləri bir daha qoxladı. Sevinirdi. Onun sevincinin səbəbi isə Səlim idi.Bir-iki baxmalı olduğu xəstəsi var idi. Onları müayinə etdikdən sonra Nigarın otağına gəldi.
-Nigar, quzum, mən maşını götürürəm,-deyib otağa girdi.
-Çıxırsan artıq?
-Hə, çıxıram. Axşam bizimkilər gəlir.Hazırlıq edim gərək.
-Hə, lap gözəl. Ayla xalagilə salam deyərsən.
-Yaxşı canım, -deyib açarı götürüb tam qapıdan çıxacaqkən Nigar onu saxladı.
-Dayan, həkim xanım.Bir dəqiqə. Sizin üzünüzdə gördüyüm nədir?
Aylin təəccüb ilə üzünü silməyə başladı:
-Heç nə yeməmişəm axı nədir ki?-dedi yanağını silərək,-Harasındadır, Nigar?
-Əzizim, üzünə gülüş bulaşıb, sevinc bulaşıb,-dedi və güldü.
-Eee mən də dedim nə olub, görəsən.Aləmsəne..—deyib güldü.
-Nə olub axı?- cəld Aylinə dikdi gözünü.
-Heç nə olmayıb,-Aylin gözlərini qaçırdı və özünü itirdi. Düzdür, həmişə Nigara hər sözünü demişdi. Amma bu haqda heç kim ilə danışmaq istəmirdi.
-Aylin,mən səni evdə dağınıq vəziyyətdə qoymuşdum. Acıların qadını rolunu oynayırdın ən son. İndi isə sən gülürsən,-deyib dedektivlik edirmiş kimi Aylinə yaxın gəlib ətrafında dönərək Aylini süzməyə başladı.
-Axşam anamgil gəlir deyə sevinirəm.
-Hmmm. Mənim alnımda axmaq yazılıb axı,-dedi və hiyləgərcəsinə gülümsəyərək əlavə etdi,-Səlim gəlmişdi hə. Ondan sonra...
Aylin Nigarın sözünü yarımçıq kəsdi :
-Hə, indi anlaşıldı. Mən də deyirəm, Səlim sənin evini necə tapdı.
-Hə, mən dedim. Zəng etmişdi klinikaya. Səni soruşdu. Mən də dedim.
-Məni soruşdu?-Aylin gülümsədi. Ümid etməsi