yaşanıbmış kimi...sanki bir daha heç vaxt yaşanmayacaq kimi... Bahar utandı, qızardı, halı dəyişdi. Bəlkə, nə isə səhv etmişdi? Bəlkə də Yaşarın xoşuna gəlməyib? Yaşarın qüruruna toxuna biləcək nə isə edib? Fikirlər burulğan olub beynində fırlandı. Bahar bir tərəfi üstə uzandı və gözlərini örtən ərinə baxmağa başladı. İçindəki işgəncə dözülməz həddə çatanda mələfəni sıxan əli qalxdı və Yaşarın tüksüz, əzələli sinəsinə endi. Yaşar toxunuşu hiss etdiyini heç nə ilə, hətta xırda tərpənişlə də olsa, göstərmədi. Bahar ilk öncə onun yuxuya getdiyini düşündüi. Lakin pıçıltı ilə, sanki onu oyatmağa qorxurmuş kimi adını çəkməsi hər şeyə, bütün sakitliyə son qoydu. Yaşarın biləyindən tutması ilə Baharın yataqdan qalxıb oturması bir andaca baş verdi. Nə baş verdiyinin fərqinə hələ varmayan Baharın gözləri böyüdü. -Adımı ,o iyrənc ağzına alma!- Yaşar dişlərini qıcadı. Baharın biləyindəki nəbzini Yaşar sıxdığı əlində hiss edə bilirdi. "Yox-yox-yox, ola bilməz! Yaşar məktubu oxuyub. Yaşar onun günahsız olduğunu bilir. Yox, ola bilməz, belə olmamalıdır. Yox, bu sadəcə yuxudur. Az öncə baş verənlər, hər şey ,bütün həzz, bütün ağrı , bütün hər sey, hətta Yaşara ərə getməsi, hətta Sənanın təcavüzü. Hər şey kabus idi. Oyan, Bahar , oyan!" -Məni neçə dəfə aldatmısan , hə? Mənə toxunmağa icazə vermədiyini halda , necə dəfə yatmısan onunla? Əxlaqsız!- Yaşar onun biləyini sərt şəkildə buraxır və ayağa qalxır. Baharın üzərindən bütün vəhşiliyi ilə dartıb aldığı mələfəni qurşaqdan aşağı özünə dolayır. Bədənini az öncə onun qarşısında utanmadan açıq qoyarkən, indi əlləri ilə hər tərəfini, açıq qalan hər nöqtəsini gizlətməyə çalışan qız göz yaşlarının qarşısını ala bilmirdi ki, nə isə desin. Həm , danışa bilsəydi , nə deyəcəkdi? Hər şey ortada idi. Yaşar özünə aid həqiqəti yazmışdı artıq, ona başqa həqiqət(hətta o həqiqətən həqiqət olsa belə) lazım və maraqlı deyildi. Yaşar əlini üzündə, saçlarının arasında gəzdirdi, belinə qoydu, dişləri ilə dodaqlarını diddi. Heç nə, qətiyyən heç nə ,