, içindəki sinir alovunu söndürə bilmirdi. Birdən çevrildi və yenidən Baharın üzərinə gəldi. Qızın zərif çənəsi onun barmaqları arasında sıxıldıqca , göz yaşları da sel kimi gözlərindən axmaqda idi. -Sən...sən də hamı kimisən. Bütün qadınlar kimi: alçaq , satqın və iyrənc! Elə bilirdin özünü saf göstərərək məni aldada biləcəksən ,hə? Sənə hər şey asan gəlirdi, amma mən hər şeyi istədiyin kimi etməmişdən öncə sənin iç üzünü gördüm! -Yyaşşar, - Bahar çənəsinin sıxılmasına görə irəli gələn dodaqları arasından güclə onun adını çıxara bildi. -Mmən... -Yum! Danışma! - Yaşar əsəb yağışı kimi gözlərindən yağan yaşlara azadlıq vermişdi. Dişlərini bir-birinə bərkdən sıxırdı. Baharın çənəsini eynilə biləyi kimi bütün əsəbiylə buraxanda qızın sifətini qırağa verdi. Baharın hönkürtüsü onun qulaqlarını deşirdi. Hamamın qapısı çırpılanda Bahar dizlərini qarnına yığdı və əlləri ilə üzünü örtü. Göz yaşları çiyinlərinin müşayiəti ilə yanaqlarında rəqs etməyə başladı. Hamama keçən Yaşar da soyuq duşun altında görünməyən və bununla ona rahatlıq verən yaşlara onu sakitləşdirməyə icazə verdi. Bundan sonra heç nə əvvəlki kimi olmayacaqdı. Bahar yerdəki geyimlərini əyninə keçirib durmadan ağlayırdı. "Niyə hər şey belə oldu?" kimi fikirlər durmurdu. Yaşar məktubu oxumayıbsa, belə olması normal idi, amma oxuduğu halda belə edirsə, deməli, sadəcə Baharı bağışlaya bilmirdi. Həqiqətən , Yaşar arvadının bakirə olmadığına görə o qədər əsəbiləşməzdi ; onu dinləyər, həm də anlayardı, lakin Bahar hər şeyi ondan gizlətmiş, üstəlik Sənan adlanan həmin şəxs ilə bir deyil, bir neçə dəfə görüşmüşdü. İndi o, Baharı heç vaxt dinləyə bilməzdi, heç dinləməzdi də. Elə də oldu. Yaşar hamamdan çıxanda onun qarşısını kəsib, - Yaşar , yalvarıram , qulaq as mənə, - deyə ərinin geyinməsinə mane olan Baharı dinləmədi. Ərinə toxunmaq , onu qolundan tutmaq istəyinin qarşısını sərt şəkildə alındı. -Yaşar, mən onu sevmirəm, mən ancaq səni sevirəm. Mən öz istəyimlə olmamışam həmin insanla. Mən qurban idim, Yaşar,-