Bahar hönkürürdü. Amma əri ona qulaq asmadı, heç ,bəlkə də eşitmədi. Deyilən hər şey sadəcə nağıl idi, bəhanə idi. O, gözləri ilə şahid olmuşdu hər şeyə.Qapını çırpıb gedən Yaşarın arxasınca qaçması, qışqırması, onu dinləməyini istəməsi də eyni cür mənasız idi. Qapı çırpıldı, ardınca da açara bağlandı. Əllərini üzünə örtmüş, qapının üzərinə aşağı sürüşdürərək yerə çökən Bahar, hələ uzun müddət yerindən qalxmadı. Yaşar bütün suallardan uzaq olmaq və bir az sakitləşmək istəyi ilə gecəni ofisdə keçirdi. Lakin heç nə kömək etmirdi. Onun içində partlamağa davam edən vulkanların qaynar lavası elə hey bütün bədəninə axır, ayaqları bir yerdə durmadan otaq boyu gəzirdi. Əvvəlcə Baharı evdən qovmaq, atası evinə qaytarmaq keçdi ürəyindən. Daha sonra bu cəzanın onun üçün hədiyyə olacağını və Sənanın dediyi kimi boşanmalarının nəticəsi olaraq onların evlənəcəyi düşüncəsinin onu həyatı boyu bədbəxt edəcəyini başa düşdü. Yaşar artıq heç vaxt xoşbəxt olmayacağını bilirdi. Hətta bununla barışmışdı , amma bu yolda əsla tək olmayacağını özünə söz vermişdi. Beləliklə , qərar verildi. Yaşar onlara da bu ağrını yaşatmadan əl çəkməyəcəkdi. İlk işi hamının hələ şirin yuxuda olduğu bir zamanda evə getmək olmuşdu. Nə yaxşı ki, hamı yatırdı və artıq suallar ilə Yaşarı yoran yox idi. Bahara aid bütün geyimləri , həmçinin alt paltarlarını sanki onun özünü atırmış kimi çantaya atan Yaşar , hamam ləvazimatları və bir neçə cüt ayaqqabını unutmadı. Artıq hər şeyi götürmüş və evdən çıxmasına az qalmış, Yaşar atasının səsini eşitdi. -Yaşar, bu nə deməkdir? - Fateh təəccüblə ona baxırdı. -Nə olub ki?- Yaşar heç nə olmamış kimi suala sual ilə cavab verdi. -Hara gedirsən? -Ata, artıq suallara vaxtım yoxdur. -Mənə de görüm, gəlinim haradadır? Artıq iki gündür yoxsuz və heç bir xəbər də etmirsən ki, hara getmisiz , nəyə görə getmisiz. -Ata, sonra hər şeyi başa salacam,- Yaşar bir daha əlini qapının dəstəyinə atıb çıxmağa cəhd göstərdi. -Yaşar!- Fatehin səsindəki zəhm oğlunu saxlaya bilmişdi. -Bahar