r hələ çox gəncdir, hələ çox safdır, onu incitmə. Bilirəm , sizə ayrı ev lazımdır, ikiniz də yeni evlisiz , amma dostumun qarşısında məni başıaşağı etmə, ona layiqincə davran. Səndən tək təveqqəm budur. Yaşarın simasını istehza, kin, nifrət sardı və gülüşündəki məkri atası görə bilirdi. -Saf?- deyə o güldü və bu gülüş sadəcə görünüş üçün idi. -Ata, sən insanları heç tanımırsan. Narahat olma, mən sənin gəlinin ilə bundan sonra həmişə layiq olduğu kimi davranacam. Bu sözlər son olmuşdu. Fateh oğlunu hələ uzun müddət görməyəcəyindən xəbərsiz idi. Bahara görə yaranan ürəyindəki narahatlıq da , hələ uzun müddət öz yuvasını tərk etməyəcəkdi. Sənan elə günü bu gün toy hazırlıqlarına başlayacaq qədər həyəcanlı idi. Etdiyi hərəkətə , dediyi sözlərə az da olsa peşman olmadığı dostları ilə danışanda simasını tərk etməyən nəşədən görünürdü. O , xoşbəxt idi və bütün elədiyi pislikləri Bahara toydan sonra unutduracağı fikirləri ilə yaşayırdı həyatının hər saniyəsini. Amma bu gün o, Baharın gəlməyəcəyini saatlarla kursun yerləşdiyi plazanın qarşısında ağaca döndükdən sonra dərk etdi. Dediyi sözlərdən sonra bir kişidə ancaq boşanma istəyi deyil, həmçinin, qısqanclıq və qisas hislərini oyada biləcəyini nəzərə almamışdı. Baharı əldə edəcəyinin bu qədər asan olacağını düşünürdü, indi isə görməkdən də məhrum edilmişdi. Həm də onunla nə baş verdiyindən, Yaşarın qıza nələr yaşadacağından tamamilə xəbərsiz, amma təxminlərindən belə dəhşət yaşayaraq... Bahar qalxanda ayaqlarının tutulduğunu hiss etdi. Bilirdi ki, uzun müddətdir burada sızıb qalıb, amma nə qədər vaxt olduğunu xatırlaya bilmədi. Yaşar yox idi və o, bu boş evdə tək idi. Dünən açdığı süfrənin üzərindəki hər şey soyumuş və öncəki xoş ətirlərindən məhrum olmuşdu. Bahar ərinə hər şeyi izah edəcəyini, Yaşarın onu başa düşəcəyini dəfələrlə özü-özünə təkrar etdi. Yaşar onu sevirdi, o da Yaşarı sevirdi. Başqa heç nəyə izah lazım deyildi. Süfrəni yığdı, bir az yemək yedi, bura gələndə əynində olan paltarı yenidən geyindi(başqası