Bolum 8

Qəbul etdiyimiz qərarlar bəzən bizi heç düşünmədiyimiz bir yola aparar. Geri dönməyin zamanı gəlmişdi... Bu mənim qərarım idi və hər şeyi geridə qoyub Xəzərlə yoluma davam etməyi mən özüm istəmişdim. Bəs onda niyə heç xoşbəxt deyildim? Bəlkə, etdiyim xəyanətdən dolayı vicdan əzabı çəkirdim? Yox, tək səbəb bu deyildi… Düzdür, danışdığım yalanlardan dolayı vicdanım bir əl kimi boğazımı sıxırdı, amma bu ankı məyusluğumun səbəbi bu deyildi. Səbəb tamam başqa idi… Düşündüyüm zaman fərqinə varmışdım ki, əslində mənim Xəzəri seçməyimin bir səbəbi də mənim qorxaqlığım idi. Bəli mən qorxmuşdum... Onurun mənə yazdığı ismarıcın, eləcə də öpüşün hesabını soruşa bilərdim, ya da burda qalma müddətimi uzadıb hər şeyi düzəldə bilərdim. Amma mən bunları edəcək cəsarəti özümdə tapmamışdım, çünki qorxmuşdum. Anamın dediyi doğrular mənə çox təsir etmiş, məni yolumdan döndərmişdi. Əmin olduğum bir şey daha vardı ki, əgər Onurun da mənə qarşı hissləri olsa idi, o zaman qorxularımın öhdəsindən gəlməyə çalışardım. Ancaq indiki halda qorxularım daha ağır basırdı. İndi geri dönürdüm, ancaq vicdanım məni heç cürə rahat buraxmırdı. Hər şeyi Xəzərə danışıb üzr istəmək qərarına gəlmişdim. Artıq o, qərar verəcəkdi. Mənimlə yoluna davam edəcəkdimi, etməyəcəkdimi? Bu ona qalmış bir şey idi. - Ana, Xəzər hanı? Çardağa enib anamın yanında oturdum. - Deyəsən, maşında nəsə nasazlıq vardı deyə, dayınla bərabər ustaya apardılar. Niyə soruşurdun? - Heç elə belə… Getmirik bu gün? Artıq burada bir dəqiqə belə qalmaq istəmirdim. - Gedirik, canım. Elə də ciddi bir problem deyil. Axşamüstü çıxacayıq. Başımı yelləyib baxışlarımı ətrafda gəzdirməyə başladım. Təsvir edilməz bir haldaydım. Nə doğru, nə yanlış ayırd edə bilmirdim artıq. Bəlkə də, hər şeyi Xəzərə danışmaq və qərar vermək məsulliyətini ona yıxmağım düzgün deyildi, amma mən bunu etməli idim. - Hümeyracan, Nənəmin səsləməsi ilə ayağa qalxdım. - Bəli, nənə, - Əzizim, Onur qapıdadır səni görmək istəyir. Yerimdəcə donub qalmışdım. Onur məni