niyə görmək istəyirdi? Hər şeyi arxada qoymaq istərkən, indi bu nə idi? Anama tərəf döndüyüm zaman qəzəbli baxışları ilə qarşılaşmışdım. Başımı əyib ləng addımlarla qapıya doğru addımladım. Üzbəüz gələcəkdik onunla və mən buna heç hazır deyildim. Utanırdım deyəsən… Xəzərin etdiyindən dolayı, onun yerinə utanırdım. Bunun yanı sıra ürəyim az qalırdı yerindən çıxsın. Qarşısında dayanıb baxışlarımı qaralarına sabitlədim. Gecəyə bənzəyən zil qara gözlərində xəyal qırıqlığı vardı, küsgünlük vardı. Canımı acıdırdı gözlərində gördüyüm hər ifadə. Daha da izləyə bilməyib baxışlarımı yerə endirdim. Özümü günahkar hiss edirdim Onura qarşı. İçimdə az da olsa qorxu olduğunu duyduğum andan bəri çəkdiyim əzab qat - qat artmış. - Niyə buradasan? Üzünə baxmadan başımı xəfif qaldıraraq demişdim. Baxa bilmirdim üzünə. Onur hər zaman etdiyi kimi iki barmağının arasında, bir zərf uzatdı. - Bu nədir? Deyib, zərfi aldım. Tam açmaq isəyirdim ki, Onur əlimdən tutub başını etiraz mənasında yellədi. Çox ani olmuşdu onun toxunuşu və bu mənim yerimdə donmağıma səbəb olmuşdu. Bir anda göy üzündə şimşək çaxmağa, bərk külək əsməyə başlamışdı. Saçlarım havada sağa - sola yellənir, Onuru görməyimə mane olurdu. Əlimi qaldırıb saçlarımı yana çəkmə istəyim uğursuzluqla nəticələnmişdi, çünki tərpənə bilmirdim. Bu nə idi belə? Nə baş verirdi? Onun toxunduğu yer alışıb yanırdı. Gözlərimi qırpışdırıb özümü ələ aldıqdan sonra tez əlimi geri çəkdim. İstəmsizcə baxışlarımı göy üzünə zillədim. Hava günəşli idi və heç külək əsmirdi. Amma mən sözün əsl mənasında tufanla üzləşmişdim, əslində isə o tufan mənim içimdə qopur, qəlbimi damadağın edirdi. Onur nəsə işarə etdiyi zaman güc - bəla özümü toparladım. Deyəsən zərfi açmağımla bağlı idi. - Hələ açmayım? Onur başını yellədi. - Bəs nə vaxt? İşarələrlə nəsə başa salmağa çalışırdı, amma mən başa düşmürdüm. - Getdikdən sonra açım? Başını yelləyib gülümsədi. - Gedəcəyimi haradan bilirsən? Yanımda bir az daha qalsın deyə ağlıma gələn ilk sualı ünvanlamışdım. Onur