tərəf addımladım. Heç açılmadan bağlanmışdı bizim kitabımız. İndi mənim əlimdə bir tək danışdığım yalanlar, peşmançılığım və etdiyim haqsızlıqlar qalmışdı… Axşamüstü bizi yolcu etmək üçün maşının yanına toplandık. Evdəki hər kəslə görüşüb Aycana yaxınlaşdım. Qollarını boynuma dolayıb hönkürməyə başladı. - Hümeyracan, məni bağışla nə olar. Ondan aralanıb yanaqlarını damlaları silməyə başladım. - Əzizim, xahiş edirəm etmə belə. Sənin heç bir günahın yoxdu, həm mən sənə nə söz verdim, hər şey düzələcək və mən çox xoşbəxt olacağam. - Təki sən xoşbəxt ol, canım. Təkrar Aycanı qucaqlayıb bağrıma basdım. - Hər şey düzələcək. Başqa nə deyə bilərdim ki… Hər kəslə sağollaşıb maşına oturdum. Xəzər sükana əyləşib maşını işə saldı. Başımı çevirib geridə qoyduğumuz kəndi izlədim bir müddət. Bu kənddə çox şey öyrənmiş, çox şey yaşamışdım. Özümdə yepyeni duyğular kəşf etmişdim, ancaq o duyğuları tamamən unutmalı idim. Bunun yeganə səbəbi isə qorxaqlığımın yanı sıra, yalnış zamanda gəlməsi idi. Kaş Onurla başqa zamanda qarşılaşmış olsaydım… Önümə dönüb başımı pəncərəyə dayaydım. Səhvimi düzəldə bilmək adına gəldiyim bu kəntddə çox böyük günah etmişdim. Daha sonra bu günahımı ört - basdır etmək üçün bir çox yalan danışıb çirkaba bulaşmışdım. İndi gedirdim buradan… Paramparça olmuş qəlbim və böyük peşmançılığımla... Batmağa hazırlaşan günəşin ətrafda bərq vuran qızılı rəng şuaları insanın ruhunu oxşayırdı. Yol kənarında ağacın altına düzülmüş stolları gördüyüm zaman buranın Xəzərlə danışmaq üçün ən yaxşı yer olacağını düşündüm. - Xəzər, burada bir yerdə saxla, səninlə danışmaq istədiklərim var. - Yaxşı. Xəzər maşını saxladıqda anamı səslədim. - Ana, - Əzizim, siz gedin. Mənim çox yuxum gəlir yatmaq istəyirəm. - Yaxşı anacan. Maşından enib ağaclığa tərəf addımladıq. Buradakı mənzərə sözlə ifadə edilməyəcək qədər gözəl idi. Gün batımı, ağaclar, cəh -cəh vuran quşlar. Cənnətin hansısa bir küncünə bənzəyirdi. Stollardan birinə yaxınlaşıb oturduq və çay sifariş edib gözləməyə başladıq.