. - Xəzər, mən sözə necə başlayım bilmirəm. İlk əvvəl onu demək istəyirəm ki, bu olanlara görə təəssüf edirəm. - Hümeyra, demək istədiklərini açıqca de. - Xəzər, mən… Mən… Mənim Onurdan xoşum gəlir. Xəzərin o an mənə baxışları o qədər nifrət dolu idi ki… Sanki dünyanın ən iyrənc varlığına baxırdı. Bu baxışlar qarşısında özümü itirsəm də deməli idim. - Hiss etmişdim. - dedi sadəcə. - Xəzər, deyəcək söz tapa bilmirəm. Necə oldu anlamıram. Araya çökən dərin səssizliyi ilk mən pozdum. - Onda məndə olmayan nə vardı? Nəticədə o, qüsurludur. Çox pis olmuşdum eşitdiklərimə. Xəzər hələ də, Onuru alçaltmağa çalışırdı. - Heç kim, heç kimdən artıq, ya da əksik deyil. Onurun qüsuru, nə beynində, nə də ürəyində deyil, sadəcə dilindədir. - Sən, indi mənə onu müdafiə edirsən? - Nə dəxli var? Demək istədiyim, qüsurlu insan yoxdu. - Hümeyra, bəsdi! Əsas olan sən mənə xəyanət etdin və qarşıma keçib utanmadan etiraf edirsən! Düz deyirdi… Nə deyə bilərdim ki… Başımı əyib yanağım boyu süzülən damlaları silirdim sadəcə. - İndi qarşıma keçib ağlamaqla nəyi isbatlamağa çalışırsan. Hisslərindən dolayı duyduğun peşmanlığı? - Xəzər, sən səhv başa düşürsən. Mənim peşmanlığım hiss etdiklərimdən dolayı deyil, sənə etdiklərimdəndi. - Sus, Hümeyra, sus! Danışdıqca batırsan sus! Ortaya dərin bir səssizlik çökmüşdü. Fırtına qopduğuna görə bu fırtına sonrası səssizlik idi. - Sənə bunları etdiyimə görə məni bağışla. Bunlara layiq olmadığını və sənə qarşı səhv etdiyimi bilirəm, amma duyğularıma əngəl ola bilmədim. - Yəqin ki, səni başa düşürəm deməyimi gözləmirsən? - Əlbəttə yox. Sadəcə olanları demək istədim. - Aranızdakı yaxınlıq, nə dərəcədə idi? Eşitdiyim sual məni bir anlıq sərsəmlətmişdi. - Nə öyrənmək istəyirsən açıqca soruş, - Yəni, nə qədər yaxınlaşdınız? Yalnış duymamışdım Xəzər mənim namusumun dərdinə düşmüşdü. - Xəzər, mən bir səhv edib nişanlı olduğum halda bu duyğuların qəlbimə girməsinə izin verdim. Amma həddimi bilirəm. Yaşadığım mənə görə çox məsum və qarşılıqsız duyğular idi. Bunları