bəy də nəvə istəyirdi. Oğlunu evləndirəndə :"mənim də nəvəm olacaq",-deyərək çox sevinmişdi.
-Burda utanacaq heç nə yoxdur. Nənə olmaq istəyirəm də mən, -dedi və üzünü qudası Aylaya tutdu:
-Elə deyilmi, ay Ayla? Biz bu uşaqları niyə evləndirdik? Biz də nəvə istəyirik də.
Qudasının sözünü canla - başla təsdiq edən Ayla :
-Elədir, quda. Əlbəttə, yaşımız ötür. Heç hələ oğuldan da bir nəvə görməmişəm mən. Çıxıb gedib yad ölkəyə üzünü də görmürəm, -dedi yana - yana.
Səlim artıq mövzunun uzandığını gördüyü üçün müdaxilə etməyə məcbur oldu:
-Ay, ana, niyə tələsirsən? Mən demirəm ki, səni nənə etməyəcəm. Sadəcə, hər şeyin vaxtı var. Bu söhbəti də bağlayaq. Yeri deyil axı, - göz ağartdı.
Seyran xanım narazı halda söhbəti bağladı. Yemək yeyiləndən sonra çay süfrəsinə əyləşdilər. Çay süfrəsi daha da şən keçdi. Səlimə zəng gəlməsi ilə hamı Səlimin telefonuna dikdi gözünü. Bir anlıq Səlim özünü itirib telefonu əlinə alıb hamıya mat nəzərlə baxdı.
-Nəsə olub ,ata,— dedi və təəccüb dolu nəzərini ona dikdi. Sanki hər kəs Səlimi güdürdü. Səlim zəngə cavab vermək yerinə Aylinə baxdı. Aylinin fikri zəngdə olsa da ,özünü o yerə qoymadı.
-Açmayacaqsan, Səlim?-dedi Aylin.
- Həə .. indi,-deyib açmaq istəyəndə zəng sona çatdı,- eybi yox ,mən bir azdan zəng edərəm.
- Kim idi ki, oğlum,-deyərək Seyran xanım sınayıcı nəzərlərini Səlimin üzərində gəzdirdi.
-Heç ana,Samir idi,-dedi və telefonda "Sara, indi danışa bilmirəm. Bir azdan zəng edəcəm" yazdı.
Hər kəs deyib gülürdü. Aylinin fikri zəngdə qalmışdı. Bilirdi ki,Samir deyildi zəng edən. Saranın olduğunu bilirdi. Ən pisi isə o idi ki,Aylinin Səlimə əsəbləşməyə haqqı yoxdur.Aylin düşüncələrdən Kazım bəyin səsi ilə oyandı.
-Yaxşı ki , Səlim bizi çağırdı. Sizi görmək yaxşı oldu. Valla darıxmışdım. Hələ Seyranı demirəm də..
Aylin cəld Səlimə baxdı.Səlim rəng alıb ,rəng verməyə başladı. Qulağının dibinə qədər qızardı. Tez üzünü çevirdi. Yalanının üzə çıxması onu yaman utandırdı.
-Hə,ay Kazım. Mən də uşaqlar üçün darıxmışdım.