u içdən - içə öldürürdü. O, bu sevgiyə gec qalmışdı. Bunu bilirdi.Çix gözəl bilirdi. Elə bu da onun əlini-qolunu bağlayırdı.O,üçüncü şəxs ola bilməzdi. Başqa sevgiyə əngəl ola bilməzdi. O, əbədi ürəyində dəfn etməli idi bu sevgini.
Hələ də gözlərini Səlimə zilləyən Aylin Səlimin ondan bir cavab gözlədiyini görüb düşüncələrdən ayıldı. Gözünü Səlimdən çəkib yenə tavana zillədi :
-Mən səni niyə bağışlayım ki, Səlim? Bağışlamalı bir şey yoxdur. Mən sənin nəyinəm ki?
-Elə demə, Aylin. Aramızda sevgi olmasa da, sənin xətrin əzizdir. İsnişmişəm sənə. Sənin xətrinə dəymək istəməzdim.
"Aramızda sevgi olmasa da... Pah. Mən ölürdüm axı sənin üçün" özlüyündə bunu düşünsə də, Aylin Səlimə başqa şey dedi.
-O gündən sonra heç kimin yazdığına cavab vermirəm. Yolda çalışıram, tanışlarla qarşılaşmayım. Hər kəs danışır ki, yazıq qızı aldadır əri. Ən azından bu evlilik bitənə qədər ehtiyatlı olaydın kaş. Sevgi yoxdursa da ,axı hörmət olmalıdır,-dedi. Son cümləni xüsusi əda ilə dedi.
-Yaxşı, bundan sonra ehtiyatlı olaram? Axı bağışlandım?-deyib məsumanə bir baxışla Aylinə baxdı.
-Bağışlamalı heç bir şey yoxdur. Narahat olma. Səndən incik deyiləm.
-Məndən incidiyini anlamaya bilərəmmi heç?...., - beli üstə uzanaraq,- ümid edirəm, bir gün bağışlarsan məni,-deyib gözünü yumdu.
Aylin uzandığı yerdən başını Səlimə tərəf döndərib:
-Səlim,-deyə səsləndi astadan. Səlim gözünü açıb sadəcə Aylinə baxdı,-Səlim,doğrudan, incik deyiləm.İncimişdim,düzdür. Sonra amma hirsim də, incikliyim də keçdi. Çiçəklər üçün də təşəkkür edirəm,-deyib gülümsədi.
-Qalıb ki onlar hələ də? -təəccübləndi. Elə bilirdi ,artıq onlar zibil qabını bəzəyir.
- Bayaq gəlmədən öncə klinikaya baş çəkdim axı. Onda gördüm. Çox sağ ol diqqətin üçün,-deyərək gülümsədi.
-Dəyməz,-dedi və o da gülümsəyərək Aylinə baxdı. Heç biri gözünü çəkə bilmirdi. Elə həsrətlə baxırdılar ki. Aralarındakı kiçik yastıqçalar keçilməz dağlar kimi idi sanki. Bir-birinə tərəf getmək istəsələr də, nəsə onları saxlayırdı.
-Nəysə, daha yat.