ə saniyə Bahar ilə birlikdə şəkilə baxdı.
-Deyəsən, mənim qarşıma çıxan ,həyatıma girən bütün qadınlar belə olur, - qalın və rişxənd saçan səsi eşidən Bahar qəfildən oyanmış kimi diksindi. Çevriləndə dünən gecəki halından heç nə ilə fərqlənməyən Yaşarı yenidən qarşısında eyni əsəb, eyni nifrət ilə qol-qola gördü.
-Düz demirəm? - kinayəli səs təstiq istədi, amma Bahar cavab vermək istəmirdi.
-Gəlmisən? Mən yemək bişirmişəm. Yəqin acsan. Mən də heç nə yeməmişəm, düşək aşağı , süfrəni hazırlayım,- Bahar dodaqlarını sadəcə bir neçə saniyəlik süni gülüş ilə dartdı və hərəkətə keçməyə hazırlaşdı. Onun yanından ötüb keçmək istəyi elə özü də əvvəldən hiss etdiyi kimi Yaşar tərəfindən dayandırılmışdı.Qolunda hiss etdiyi ağrı ilə üzünü turşutdu, Yaşar barmaqlarını amansızca sıxdı və onun zərif qolunu dartaraq , Baharı özünə tərəf çəkdi.
-Mən sənə icazə vermədən heç yana gedə bilməzsən! Səninlə danışanda, qulaq as! Mənə sənin iyrənc əlin dəyən yeməklər lazım deyil! Onları özün yeyərsən. Burada səni mənə başqa xidmətlər göstərəsən deyə saxlamışam!- Yaşar dişlərini qıcıdı. Bahar isə onun əlindən qurtulmaq üçün qolunu sərt şəkildə dartdı.
-Mən fahişə deyiləm ki, sənə xidmət göstərim! Əgər birlikdə yatırıqsa, sevişiriksə , deməli evliyik!- əvvəlcə əsəb ilə başladığı sözü başını aşağı endirərək, lakin qaşlarının düyününü açmadan davam etdi. Yaşarın üzünə baxmırdı.
-Gəl, aşağı düşək və adam kimi yeməyimizi yeyək. Daha sonra başqa şeylər haqqında danışarıq, hər şeyi müzakirə edərik.
-Adam kimi?- Yaşar istehza ilə ilə gülümsədi , sonra da gülməli nə isə var imiş kimi qəhqəhə çəkdi.- Adam kimi, hə? Yaxşı! Olsun! Gəl!- indi də onun arıq biləyini sıxıb ,qızı arxasınca apardı. Baharı masanın arxasına oturdanda qız dəmir oturacağa dəyən kürəklərində kəskin ağrı hiss etdi və bunun nəticəsi olaraq boğazındakı səsi saxlaya bilmədi.
-Yemək istəyirsən, hə?- Yaşar onun çənəsindən tutdu və üzünə doğru əyildi.
-Onunla da kafedə yeyirdin? Nə yeyirdin? Kişilər ilə yemək xoşuna gəlir , hə?