Bölüm 29

Diqqet 18+

Bahar iniltiylə gözlərini açdı. Başı dumanlı, bütün bədəni ağrı içərisində idi. Otaq parlaq işığa bələnib. Bir neçə saat bundan öncəki dəhşətləri yaşadığı otaqda olmadığının fərqinə gözlərini yorğun şəkildə bir neçə dəfə yumub açdıqdan sonra vardı. Heç iki saat keçməmişdi, o, göz yaşları içərisində ; səhər başqa yerdə (kənddə və ya digər evlərində) oyanacağı və yuxu gördüyünün sevinci ilə yeni günə start verəcəyi ümidi ilə yuxuya getmişdi. Ağlamaqdan halsız düşən bədəni onu yuxuya sürükləmişdi, yoxsa Bahar baş verənlərdən sonra yatmaq haqqında düşünə də bilməzdi. Ayağa qalxmaq istəyəndə topuqlarından qurğuşun sallanırdı elə bil. Cəhdi uğursuz alındı və o yenidən yatağa çökdü. Yaşarın sözləri, toxunuşları, əsəbi, nifrəti; hamısı yadında idi. Bir-bir gecə baş verənlər gözünün önünə gəlməyə başladı. Əvvəlcə soyunmaqdan qorxan arvadını vəhşicəsinə soyunduran əri , onu eyni vəhşiliklə yatağa atmış, daha sonra özü soyunmuşdu. Bahar yalvarırdı, Bahar izah etməyə çalışırdı. Günahkar olmadığını deyirdi, amma əri onu eşitmirdi. Həzz deyil, sadəcə ağrı çəkdiyi bədəni gücdən düşüncəyə qədər Bahar ağladı, sonra isə sadəcə susdu. Yatağın səsi, Yaşarın nəfəsi, boğazından özündən asılı olmayaraq çıxan inilti... Bahar hər şeyin bitməsini gözləyirdi. Amma Yaşar doymurdu: ona əzab verməkdən, incitməkdən, doymurdu, bezmirdi. Sonunda onun başını ovucları arasına alıb dodaqlarına yumulanda Bahar bir anlıq ərinin qayğısını, nəvazişini hiss etdi. Yaşar bu öpüşlə ondan üzr istəyir, sanki etdiyi hər şeyə peşman imiş kimi gözlərini bir-birinə sıxıb duyğularını ələ almaq üçün əlindən gələni edirdi.
-Sən buna layiqsən, - deyə onun dodaqlarına pıçıldayanda Bahar tamamilə yalnış fikirləşdiyini anlamışdı. Mələfədən yapışan barmaqları sıxıldı, olan-qalan göz yaşları da süzüldü gözlərindən. Yaşar yorğun düşən bədənini yatağın üzərinə atdı. Yenidən gözlərinin üzərini örtdü. Bahar bütün ağrıları unutmağa hazır idi. Ağrıyan bədənini yığıb , yataqda əri ilə bərabər uzanmaq