oturub nəyisə müzakirə etməz, heç nə haqqında söhbət etməzdik. Heç bizim evimizdə mübahisə, dava da olmazdı. Bəzən bərabər kinoya, teatra və ya hansısa restorana gedirdik. O zaman da səssizcə yemək yeyər ya da film izləyib geri dönərdik. Əslində, bizi birləşdirən tək şey bu dağınıq yataq idi.
Qısacası anamın dediyi olmuşdu. Bərabərliyimizdəki səssizlik məni hər gün bir az daha məhv edirdi. Amma bu səssizlik danışa bilməyən adamın yox, iki danışan adamın səssizliyi idi. Elə ən acısı da bu deyilmiydi?
Mən hər şeyi qəbul edib yoluma davam edirdim. Sadəcə yaşayırdım, cansız bir bitgi kimi yaşayırdım. Daha da səssizləşmiş, danışdıran olmasa danışmaz biri halına gəlmişdim. Yəqin ki, hər kəsə maraqlıdır Onuru unutdummu? Yox, unutmadım… Şəhərə qayıtdığım ilk ay lap çətin olmuşdu. Bəzən elə dəxlisiz zamanlarda ağlımı, fikrimi əsir alırdı ki, nəfəsim daralırdı. O anlarda barmaqlarının hərəkətləri, təbəssümü, gecə gözləri, hər şeyi ilə Onur bütün mənliyimi ələ keçirirdi. Bəzən oturub saatlarla ağlayırdım, bəzən də, niyə belə oldu deyib, talehimə üsyan edirdim. Bəzən isə sadəcə, indi Onur necədir, nə edir? Görəsən, məni yadına salırmı, yoxsa tamamən unutdumu? Görəsən, o məktubu rayondan gəlmədən açsaydım nə olardı? Yenə qorxularıma əsir düşərdimmi? - deyə düşünürdüm.
Məktub…
Onur mənə qayıdacağımız gün bir məktub vermişdi. Cəsarətimi toplayıb məktubu oxuya bilməyim 1 həftə çəkmişdi.
“Salam…
Hümeyra, bilirəm ki, xahişimi nəzərə alıb bu məktubu getdiyində açacaqsan. Bunu sənə deyib deməmək barəsində çox düşündüm. Sən qərarını verdikdən sonra deməkdə bir prablem olmayacağını düşündüm. Hümeyra mən sənə aşiq olmuşam. Hisslərimi sənə açmamağın tək səbəbi, sənə layiq olmamağımdır. Mən sənə layiq deyiləm. Hümeyra, mənim yaşadıqlarımdan az - çox xəbərdarsan. Bütün çətinliklərə rəğmən heç vaxt kaş deməmişdim, amma səni tanıdığım gündən kaş deməyə başladım. Kaş ki şərtlər başqa cür olsaydı, kaş ki mən qüsurlu olmasaydım, kaş ki sənə içimdən keçənləri bağıra - bağıra deyə