ə bilsəydim. Sənə dair çox kaş ki'lərim oldu. Amma bunların mümkün olmayacağını bildiyim üçün sənə o ismarıcı yazdım. Nişanlın yaxşı adama bənzəyir, ümid edirəm çox xoşbəxt olarsan. Səni incitdiyimə görə məni bağışla.
Dostun”
Məktubun bəzi yerlərində mürəkkəb dağıldığından Onurun ağladığını anlamışdım. Canım çox yanmış, qəlbimdə daha öncə duymadığım bir acı duymuşdum o gün. Məktubu oxuduqdan sonra 1 həftə otağımdan çıxmamış, sadəcə ağlamışdım. Onur özünü mənə layiq bilmirdi, amma tərsinə idi. Əsas ona layiq olmayan mən idim. Onun saf qəlbinə, məsum həyatına heç layiq deyildim.
1 ay sonra toy hazırlıqları üçün yenidən həyatıma davam etməli olmuşdum. İlk dəfə duyduğum o saf məhəbbəti qəlbimin ən dərinliklərinə həbs edib, reallığa geri dönmüşdüm. O gündən sonra Xəzərə daha da haqsızlıq etməmək üçün, keçmişi keçmişdə qoyub ayağa qalxmağı bacarmışdım.
3 il ötmüşdü o günlərdən. Əvvəllər Onuru hər xatırladığımda acı çəkirdim, ancaq zaman keçdikcə acılarım xəfifləmişdi. Doğurdan da zaman hər dərdin dərmanı imiş. Hər dərdin olmasa da bir çox dərdin… İndi onu sadəcə xoş təbəssümlə xatırlayırdım.
Keçmişi çox düşündüm deyəsən... Ayağa qalxıb ev işlərinə yönəlsəm də ürəyim sıxılır, bezirdim hər gün tək qalmaqdan. Ətrafımda çoxlu insan olsa da mən tənha, qəlbən yalnız bir qadın idim. Eynən yerini yadırqamış qonaq kimi… Magistr təhsilimi bitirdikdən sonra işləmək istədiyimi dedim Xəzərə, ancaq o, bunu qəti etirazı ilə qarşılamışdı. Elə o gündən də bu mövzunu bir daha açılmamaq üzərə bağlamışdım. Amma bu gün bu mövzunu yenidən gündəmə gətirməyi düşünürdüm. Axşam üçün Xəzərin sevdiyi yeməklərdən hazırlayıb gözləməyə başladım. Bir müddət keçmişdi ki, qapının açarla açıldığını eşidib ayağa qalxdım.
- Xoş gəldin,
- Axşamın xeyir.
Üzümə təbəssüm yerləşdirib yeməkləri süfrəyə düzdüm.
- Xəzər, mən sənə bir şey demək istəyirəm.
- Eşidirəm,
- Xəzər, mən işləmək istəyirəm,
Başını qaldırıb gözlərini üzümə sabitlədi. Baxışlarındakı soyuqluq damarlarımda qanımı dondururdu.
- Bu