mövzunu daha əvvəl həll etdiyimizi zənn edirdim.
- Həll etməmişdik. Mən istəyimi demişdim, sən qarşı çıxmışdın.
- Hər nə isə…
- Mən işləmək istəyirəm,
- Bir şeyəmi ehtiyacın var?
- Bəli, özgüvənə və nəfəs almağa ehtiyacım var.
- Nə çərənləyirsən sən... Mən istəmirəm işləməyini vəssalam.
- Niyə axı?
- Orada da birinə vurulmayacağını hardan bilim?
Xəzərin gözlərimin içinə baxaraq verdiyi sual məni çox incitmişdi. Yaşananları mənim başıma qaxınc etməyə çalışarkən, qəlbimi paramparça etdiyinin fərqində belə deyildi. Düzdür, mən münasibətimizin başında ona xəyanət etmişdim, amma bu olanları Xəzərin mənim üzümə vurmağına haqq qazandırmırdı.
Sakitcə yerimdən qalxıb otağıma keçdim. Bu mövzuda onun qarşısında gözükölgəli idim, bu səbəbdən əlavə nəsə deməyə luzum yox idi. Mən keçmişi keçmişdə qoymuşdum, amma görünür Xəzər bunu bacara bilməmişdi, üstəgəl, hələ də canımı acıtmağa çalışırdı. Yatağa uzanıb dizlərimi qarınıma doğru çəkərək yerimdəcə buruşdum. Xəzər mənə keçmişi xatırlatmaqla içimdə özünə qarşı nifrət oyadırdı. Daha da düşünməyib gözlərimi yumaraq özümü yuxuya təslim etdim.
Yeni günə oyanmışdım, son dərəcə əzgin, yorğun və pərişan bir halda. Xəzər gecə otağa belə gəlməmişdi. Son günlərdə mənə qarşı kobudluğu onsuzda aramızda məsafə yaratmışdı. Axşam etdikləri ilə bu məsafəni uçurumla əvəzləmiş, gecə gəlməməyi ilə də bu uçurumu lap dərinləşdirmişdi.
Yenə eyni şeylər təkrar edərək günü yola verirdim. Zəng səsi ilə əlimdəki boşqabı kənara qoyub telefonu əlimə aldım.
- Bəli, ana,
- Hümeyra, necəsən?
- Mən yaxşıyam. Sənə nə olub, səsin birtəhərdir?
- Nənən xəstələnib.
Anamın telefonda ağlamasını eşidib çox qorxmuşdum.
- Nə olub ki?
- Bilmirəm, əzizim, dayın düz əməlli heç nə demir.
- Anacan, sakitləş xahiş edirəm.
- Hümeyra, gəl məni rayona apar. Atan burda deyil ki, məni aparsın. Çox narahatam, əzizim.
- Yaxşı, ana, sakitləş. Mən bir azdan gələcəyəm.
Telefonu söndürüb tələsik əlimdəki işi yekunlaşdırararaq Xəzərə zəng etdim. Zəng nə qədər