israrla arxamca gəlməyə davam edirdi. Onun cır - cır səsi olan qalan əsəbimi tarıma çəkirdi. Geri dönüb qollarımı qoynumda birləşdirdim.
- Eşidirəm!
Qadın qarşıma keçib baxışlarını üzümə sabitlədi.
- Hümeyra xanım, bir az əvvəl gördükləriniz… Yəni biz… Xəzər və mən.
Qarşımda nazlanaraq cümlələri bir araya gətirməyə çalışan qadını qeyri - ixtiyari özümlə müqayisə etdim. Xoş qadın idi, amma bu evli bir kişiyə yaxınlaşmağına haqq qazandırmırdı.
- Dinləmək istəmirəm, çünki maraqlı deyil!
Arxamı dönüb getmək istərkən yenidən qadının sözlərini eşidib dayandım.
- Hümeyra xanım, qəzəbinizi başa düşürəm, amma biz - birimizi sevirik.
Qəzəb? Mən qəzəbli deyildim ki… Nə qədər absurd səslənsədə buna sevinmişdim belə.
Bu arsız qadına deyəcək söz belə tapa bilmirdim. Ona görə də heç nə demədən iti addımlarlarla şirkət binasından çıxdım və bir taksiyə oturub anamgilə doğru yol aldım. Xəzərin xəyanətini gözlərimlə gördüyümdə başa düşmüşdüm onun əslində, mənimlə niyə evləndiyini. Xəzər məndən qisas almaq üçün evlənmişdi. Tək istəyi mənə acı çəkdirmək imiş, amma mən bunları başa düşməyəcək qədər kütbeyin olmuşam. Necə olub ki, mən bunları görə bilməmişəm? Necə bu qədər kor olmuşam? Bir neçə dəfə qaynanam mənə uşağımız olsun deyə həkimə getməyimi məsləhət görsə də Xəzər etiraz etmişdi. Düşünürdüm ki, tələsməyək deyə qarşı çıxır, amma səbəb bu deyilmiş. Mənimlə bağlarını gücləndirməmək üçün uşağımız olsun istəmirmiş. Bu an özümə olan qəzəbim heç nə ilə ölçülməyəcək qədər böyük idi.
Anamgilə çatıb taksidən enərək qaçar addımlarla binaya daxil oldum. Pilləkanları iti - iti necə çıxdığımın fərqində belə deyildim. Qapını döydüyüm zaman, anamı bu dərəcə pərişan bir halda və ağlamaqdan gözləri şiş görəcəyimi düşünmürdüm. O an hər şey ağlımdan çıxmışdı. Xəzərin qisası, xəyanəti eləcə də o, qadının etirafı.
- Ana, yaxşısan?
Qollarını boyunuma dolayıb hönkürməyə başladı.
- Ana, qurban olum sakitləş… Əşyaların hazırdır? Taksi aşağıda bizi gözləyir gedək.
- Taksi ilə gedirik? Bəs