Bolum 9

3 il sonra.

Günəşin şuaları pəncərədən süzülüb otağa dolduğun da göz qapaqlarımı yavaş - yavaş aralamağa başladım. Saat az qala günorta olurdu. Yataqdan qalxıb vanna otağna keçərək üstümü dəyişdim. Daha sonra ləng addımlarla otağa qayıdıb güzgü qarşısında oturaraq darağı əlimə aldım. Uzun saçlarımı bir az qısaltmışdım və əvvəlki halıma nisbətən bir az daha arıqlmışdım. Bunun yanı sıra üz cizgilərim daha da yetgin bir görüntüyə bürünmüşdü, amma baxışlarıma da silinməz bir kədər hakim kəsilmişdi. Güzgüdəki yazıq görkəmli qız doğurdan mən idim? Necə də dəyişmişdim, yaşlanmışdım elə bil, halbuki 27 yaşım vardı. Solğun bənizimi izlərkən bir anda gözüm güzgüdə əksini gördüyüm çarpayıya sataşdı. Gördüyüm dağınıq yataq mənə 3 ildə yaşananları xatırlatmışdı.
Rayondan qayıtdıqdan 1 ay sonra, Xəzər mənimlə görüşmüş və hər şeyi unudub mənimlə yeni bir səhfə açmağa, evlənməyə hazır olduğunu demişdi. Beləcə evlənmişdik... Elə o gün özümə bir söz vermişdim, həyat yoldaşıma hər zaman sədaqətli olacağam. Çünki o, hər şeyə rəğmən məni yarı yolda qoyub ailəm qarşısında başıaşağı olmağıma izin verməmişdi. Zamanla onu sevməyə və qəlbimin tək sahibinə çevirilməsi üçün əlimdən gələni edəcəkdim. Elə də olmuşdu, heç bir zaman Xəzərə hörmətdə qüsur etməmişdim. Amma çox təəssüf onu sevə bilməmişdim. O, sevgiyə layiq biri olsa da onu sevməyi bacara bilməmişdim. Mümkün olmamışdı. Nə Xəzərin soyuqluğu buna imkan verməmişdi, nə də mənim içdən - içə çəkdiyim xəcalət.
Xəzər mənimlə evləndikdən sonra çox dəyişmişdi. Kobud və olduqca soyuq birinə dönüşmüşdü. Ancaq son zamanlar aramızda səbəbini bilmədiyim başqa bir soyuqluq daha yaranmışdı. Zatən bizim aramızda odlu - alovlu münasibət heç bir zaman yaranmamışdı ki… Bizim münasibətimiz çox fərqli idi. Məsələn, Xəzər axşamlar işdən gəldiyi zaman sadəcə "axşamın xeyir" deyib süfrəyə oturar, yemək yedikdikdən sonra da kitab oxumaq üçün sakitcə otağına çəkilərdi. Gün içində cəmi bir dəfə zəng edib nə etdiyimlə maraqlanardı. Biz bərabər