Bolum 10

Vasif Zöhraboğlu deyir ki, Gətir cehizində saf məhəbbəti...Sevgi ki həyatdır,ehtiyac deyil... Sevgi ehtiyacın olduğu üçün deyil, doğurdan da həyatın olduğu üçün gəlir. Sən onunla nəfəs aldığını hiss edirsən. Əlindəki isti,saçındakı qoxu, nəfəsindəki külək səni səndən alar... Toxunmağa qıya bilmirsən. Baxmağa doya bilmirsən. Gözündən belə qısqanırsan onu. Bax, sevgi budur. Sevgi sənin həyatındır.

Səlim gözünü astaca açdı və Aylinin onu qucaqlayaraq qolunda yatdığını gördü. İlahi, bu nə hiss idi? Onu oyatmağa qıya bilmirdi. Bir müddət beləcə uzandı. Seyr etdi Aylini. Sonra Aylini şirin yuxusundan oyatmamaq üçün ehtiyatla qolunu Aylinin başı altından çəkməyə çalışdı. Bu cəhdi hədər getdi. Aylin gözünü açanda Səlimi qucaqladığını gördü. Diksinib dərhal öz yatdığı tərəfə keçdi. Çaşqın nəzərlərlə Səlimə baxdı. Səlim çarpayıdan qalxdı. Gülməmək üçün özünü zorla saxlayırdı. Sonunda dayana bilməyib qəhqəhələr atmağa başladı.
-Səlim, gülmə!
-Noldu bəs? Dünən yaman özündən əmin idin,-dedi gülərək.
Aylin yastığı Səlimə ataraq:
-Gülmə də, - dedi.
-Yaxşı, yaxşı. Gülmürəm, - dedi və özünü saxlaya bilməyib yenə güldü, - qolum rahat idi deyəsən,-dedi və qaşının birini qaldıraraq Aylinə baxdı.
-Səlim, əgər ölmək istəmirsənsə, məncə susmalısan. Yuxu əsnasında olub da,-dedi və gözünü süzdürdü.
-Yaxşı, elə olsun,-dedi, - mən aşağı düşürəm. Sən dəyiş əynini,-dedi və qapıdan çıxanda yenə güldü.
-Səlim,gülmə,-dedi və Səlimin arxasınca yastıqçanın birini atdı.
Gülnarə xala səhər yeməyini hazırlamışdı.Hələ heç kim oyanmamışdı. Səlim masada oturub Gülnarə xalanın onun üçün süzdüyü çayı qurtumlayaraq telefonunda gələn mesajları oxumağa başladı.
Aylin otağında va- gəl etməyə başladı."İlahi,mən bunu necə etdim?Ufff... Hələ də inana bilmirəm." Çarpayıda oturdu. -Hələ bir qolum rahat idi, deyəsən,deyir...Bilməmişdim.Yox bir,—Sonra üzünə təbəssüm qonur,-Əslində,rahat idi,—üzünü ciddiləşdirib,- Aylin,nə axmaq-axmaq danışırsan sən,-deyib əlini alnına vurdu.
Sonra əynini