dəyişib güzgünün önündə durdu.
-Aylin,özünə gəl. Heç bir şey yoxdur burda. Utanma. Yuxu halında baş verən adi refleksdən başqa bir şey deyil bu,-dedi və düşündüyündən məmnun halda gülümsəyib otaqdan çıxdı. Dərin nəfəs alaraq aşağı düşdü.Səlim Aylini görəcək ona sataşmağa başladı.
-Bu sabah yaman gümrah görünürsən,-dedi və hiyləgərcəsinə gülümsədi. Aylinin hədələyici baxışları altında əlini dodaqlarına tutub susduğunu bildirdi. Oturub ikisi də çaylarını içirdilər. Arada Səlimlə baxışırdılar. Səlim gülməmək üçün özünü zor tuturdu. Aylin isə qaşlarını çataraq baxırdı. Elə bu vaxt Aylinə zəng gəldi.Səlimin baxışları altında zəngi açdı.
-Alo.
-Sabahın xeyir, Aylin, Turaldı.
-Bilirəm Tural. Sabahın xeyir. Dünən axı qeyd etdim nömrəni.
-Maşınına görə zəng etmişdim.
-Aa o tamam yadımdan çıxıb,Tural.
-Mən onu həll etdim. Narahat olma,dəmir ledi. Təmir olunmalı idi.Bu gün hazır olar, məncə.
-Çox sağ ol, Tural. Sənə necə təşəkkür edim, bilmirəm.
-Ehtiyac yoxdu.
- Bu gün taksinin ümidinə qaldım.
- Niyə ki? Mən nə günə dururam? Mən apararam səni. Həm yolboyu söhbət edərdik. Necə düşünürsən?
-Doğrudan? Yaxşı olar.
-Onda, bayıra gəl. Mən səni gözləyirəm.
-Nəə? - dedi və masadan qalxıb pəncərəyə yaxınlaşdı. Pəncərədən maşını gördü, - gördüm səni. Sən hardan bilirsən, mən harda yaşayıram.
-Dünən səni yolladığım taksidə sən dedin hara gedəcəyini.
-Necə də çoxbilmişsən,-deyib güldü,-gözlə, gəlirəm indi.
Telefon danışığını bitirib tələsik çayının sonunu da qurtumladı.Bu vaxt Səlim maraqla soruşdu :
-Kim idi ki?
-Tural idi. Mənim sinif yoldaşım olub. Həm də dostumdu.
-Hə, anladım. Bəs indi hara gedirsən?
-Sən məni sorğu- sual edirsən, Səlim?-təəccübləndi.
-Yox, nə danışırsan? Sadəcə, maraqlı gəldi.
Aylin hər şeyi Səlimə danışdı. Necə qəza vəziyyəti yaratdığını,maşınının əzilməsini.
-İndi də məni işə aparmaq üçün Tural gəlib. Neçə il idi görüşmürdük. Lap sevindim onu görməyimə.
-Amma səni mən də apara bilərdim işə. Belə doğru olmaz axı.
-Başa düşmədim,