yaxşıyam. Bir az başım ağrıyır. Fikir vermə.
-Dünən də gözlədim. Zəng etmədin, Səlim,- səsində küskünlük var idi Saranın.
-Sara , dünən atam və qaynatamgil bizdə idi.
-Qaynatan?-dedi. Səsindəki qısqanclığı hiss etməmək mümkün deyildi.
-Sara. Nə deyim? Qaynatam sayılır da.
-Nəsə demədim ki. Sən davam et.
-Mən də ona görə aça bilmədim sənin zəngini. Sonra bizim evə oğru girmişdi . Ora getdik. Evə də gec gəldik. Ona görə də zəng edə bilmədim.
-Aa, nə danışırsan? İndi yaxşıdı axı hər şey?
-Narahat olma. İndi hər şey qaydasındadır.
-Bəlkə, görüşək, Səlim?
-Hə, olar.
-Onda həmişəki görüş yerimizdə?
-Hə, olar.
Danışığı bitirib telefonu cibinə qoydu.Görüşmək istəmirdi, nədənsə. Fikri qarışıq idi. Aylinlə olan mübahisəni düşünürdü. Turalı düşünürdü. Az zaman içində bitməli olan evliliyi düşünürdü. Yolda fikrini nə illah etdisə də, cəmləyə bilmədi. Az qala qəza törədəcəkdi. Maşını saxladı. "Özünə gəl, Səlim. Özünə gəl", - dedi və əsəblə əlini sükana vurdu. Sonra yenə əsəbiləşdi. "Ah, Aylin.."-deyib sükanı döyəcləməyə başladı.Bu Aylin yaman təsir edib bizim qəhrəmanımıza. Özünə etiraf edə bilməsə də, o, Aylini dəli kimi qısqanırdı. Telefonuna gələn zənglə özünə gəldi.
-Hə, Samir?
-Bu nə səsdi, dost? Elə bil yaxşıca əzişdiriblər səni,- dedi və güldü.
-Nəsə olub, Samir?-səsi əsəbi idi.
-Dayan, dayan. Deyəsən, doğrudan da, nəsə baş verib axı.
-Heç nə olmayıb,-eyni əsəblə cavab verdi
-Gəlmirsən işə?
-Yox, Sara ilə görüşəcəm.
-Deyəsən, aranızda nəsə olub.
-Samir, indi tələsirəm. Olar ki, sonra danışaq.
-Yaxşı. Necə istəyirsən.
-Hələlik, - deyib söndürmək istəyəndə Samir dedi:
-Dostum.
-Hə, Samir.
-Heç nə üçün canını sıxma.
Səlimin üzü gülümsədi.
-Yaxşı, dostum.
-Hələlik.
Telefon danışığını bitirib Sara ilə görüşə getdi.
Aylin səhər evdən çıxanda Tural ilə danışdılar, güldülər. Amma fikri Səlimdə qalmışdı. Niyə belə əsəbiləşdiyini heç cürə anlaya bilmirdi. "Özü bütün günü Sara ilədir. İstədiyini edir.Mənə çatanda olmaz amma",-düşündü və fərqinə