qarışıq idi. Xəyallarda idi. Həyatında Sara olmasaydı, Aylinlə münasibəti necə olardı, görəsən. İlk qarşılaşdıqlarında bir-birini sevməmişdilər. Amma sonra Aylini tanıdıqca onun müsbətlərini gördü. Qəlbi elə saf idi ki. Pislik edə bilmirdi o. Yaxşılıq üçün yaranmışdı sanki. Bütün qüvvəsilə Aylini beynindən silib atmaq istəyirdi. Amma alınmırdı. Bütün beyninə, düşüncələrinə hakim kəsilən tək isim Aylin idi. Saraya nəzər saldı. Nəsə danışıb gülürdü. Sonra Səlimə baxıb nəsə soruşurdu.
-Səlim, sən mənə qulaq asmırsan? -deyib küsgün nəzər saldı.
Səlim düşüncələrdən ayılıb:
-Yox. Qulaq asıram, - deyib fikrini cəmləməyə çalışdı.
-Səlim, bəsti görək. Mən görürəm ki, sənin fikrin burda deyil.
-Sara, başım ağrıyır bir az. Ona görə...
Səlimin telefonu zəng çaldı. Gələn zəng bəhanə tapmaqda çətinlik çəkən Səlimin xilaskarına çevrildi. Ekranda Aylin yazısını görüncə ürəyi yerindən çıxacaq idi.
-Bu zəngi açmalıyam, Sara,- dedi və onun cavabını gözləmədən aralanıb cəld zəngi açdı.
-Alo..., - dedi və susdu Aylin. Səlim də nəsə deməkdə çətinlik çəkirdi.
-Səlim, mən səhər olanlar üçün üzr istəyirəm. Mən, bəlkə də, qırdım səni..
Səlim Aylinə cümləsini tamamlamağa imkan vermədi:
-Yox. Niyə ki? Qırılmalı nəsə oldu ki? - heç nə vecinə deyilmiş kimi danışdı. Qəlbi başqa sözlər hayqırırkən dili tamam başqa sözlər söyləyirdi.
-Mən. Sandım ki.... Nəysə... Boş ver dediyimi....,-pərt oldu.
-Yaxşı. Boş verdim. Başqa nəsə var?-dedi. Guya danışmaq istəmədiyini göstərsə də,əslində, bu danışığın uzanmasını istəyirdi. Bir ömür Aylinin səsini eşitmək istəyirdi. Sadəcə bunu etiraf edə bilmirdi.
-Yox. Heç nə yoxdur. Hələlik.
Aylin zəng etdiyinə peşiman oldu.
-Bu ki əsl öküzdü, - dedi öz - özünə.

Turalla danışdıqdan sonra Tural onu klinikaya gətirdi. Nigara olanları danışdıqdan sonra Nigar danladı Aylini:
-Aylin,sən heç düz eləməmisən. Zəng elə tez,üzr istə.
-Axı niyə, Nigar? O məgər düşüncəli hərəkət edir? Hələ də bəzi qohumlar mənə yazıb :"Səlim, səni aldadır. Düzdür, o