ayağını qaldırıb divana qoydu və Mariya ilə üz-üzə oturdu.- Yaşar onu Nuray ilə keçmiş evlərinə aparıb.
-Nə?- Mariyanın gözləri böyüdü.-O, dəli olub? Niyə belə edib ki?
-Bilmirəm. Heç nə bilmirəm. Bahar danışmaq istəmir . Düzü, mən özüm də hələ bu gün xəbər tutmuşam bu barədə. Bircə bildiyim tək şey var: Yaşar ona əzab verir. Mariya, onu görməli idin. Qız özündə deyildi. Üzü, gözü, halı ....Pərişan idi, dəhşət idi, - Cavidan başını buladı və əlləri arasına aldı.
-Cavik, bəsdir! Qulaq as, nə edə bilərik?- qısqanclıq hissinin yoxa çıxması ilə meydana gələn təəssüf Mariyanın səs tonunu yumşaltdı. O, Cavidanın üzünü ovucları arasına alıb, gözlərinin içinə baxdı.
-Biz ona kömək edəcəyik, sən narahat olma! Sabah mən özüm gedib qız ilə danışaram. Sənə danışa bilməyə bilər bəlkə, amma mənə danışacaq. Hər bir ailədə belə şeylər olur , düzələcək, -sonuncu cümlə Cavidana təsəllidən çox özünə təsəlli kimi çıxsa da ,Mariya sevdiyinin simasında rahatlıq sezdi. Əsas olan bu idi.
Yaşar gözlərini açanda başı zoqquldayırdı. Ağzındakı quruluq gecə nəşəsinin əvəzi idi. Ağrıdan gözlərini bərkdən yumdu ki, bir az daha mürgüləyə bilsin, ancaq susuzluq öz sözünü deyirdi. Dözə bilməyib ayağa qalxdı və aşağı endi. Səhər saatları olduğu içəri düşən günəşin rəngindən bəlli idi. Hələ gün təzə başlayırdı. Yaşar pilləkənlərin başında anidən ayıldı və harada olduğunu xatırlamış kimi ətrafına baxdı. Sən demə hər şey dəhşətli yuxudan ibarət deyilmiş ;o yenə də burada, bu vəhşət ocağında, öz şeytan rolunu oynamağa məhkum halda oyanmışdı. Yaşar gecə baş verənləri xatırladı. Son yadında qalan Cavidanın onu taksiyə oturtması idi. Şokdan ayılmış kimi o, pilləkənləri endi və qapıya doğru qaçdı. Açar qapının üzərində idi. Bəli, Cavidan onu gətirmiş və açar ilə qapını açmışdı. Bahar yəqin ki, hər şeyi ona danışmış və bu evdən həmişəlik getmək qərarına gəlmişdi. Yaşar qurumuş dil-dodağını güclə işə saldı.
-Bahar- deyə hayqırdı və almadığı cavab düşüncələrini təsdiqlədi. Gözlərinin özündən asılı