ı olmayaraq dolması Yaşarın yumruqlarının sıxılmasına səbəb oldu. O, ürəyinin Baharsızlığa dözə bilməyəcəyini hiss edirdi. Bu hiss onun içini yeyib-bitirdiyi bir zamanda arxadan gələn səs odlanan ürəyinə sərin su səpdi.
-Nə olub?
Yaşar ani hərəkət ilə çevriləndə, Bahar laqeyd nəzərlərini onun üzünə dikmişdi. Onun əlində yağa batmış dəmir qaşıq var idi. Qız mətbəxdə nə isə bişirirdi və səsi eşidib özünü onun yanına çatdırmışdı. Yaşar iri addımlarını bitirib onu qolları arasına alanda əlindəki qaşıq havada qalmışdı.
-Harada idin , hə? Ürəyim düşdü, dəli oldum, - ağzından çıxan kəlimələr Baharın simasındakı ifadəni dəyişmədi. Yaşar özünə gəlib onu özündən ayıranda və üzünə baxanda da Bahar sönük nəzərlərini yerə dikmiş vəziyyətdə,
-Yemək hazırdı, get əl-üzünü yu, - dedi və çevrilib getdi. Yaşar baş verənlərin həqiqət olduğuna şübhə edirmiş kimi hələ bir müddət yerində durdu, daha sonra Bahar dediyini etdi.
Süfrə arxasına keçəndə o artıq əynini də geyinmişdi. Qorxaq nəzərlərin sahibi olan gözlər Bahara baxmaqdan çəkinirmis kimi gah masanın üzərində, gah yerdə gəzdi, daha sonra bir nöqtəyə zilləndi.Bahar hər səhər belə imiş kimi özünü aparır və bişirdiyi omletdən çəkib onun qabağına qoyanda, Yaşar nəhayət dilləndi.
-Niyə getmədin? Niyə çıxıb getmədin və burada qaldın?- onun üzünə baxmadan soruşdu.
Bahar masanın ortasına qoyduğu tavadakı isti yumurtadan bir tikə daha öz boşqabına çəkib , Yaşar ilə üz-üzə oturdu.Ancaq bütün bunları öz sakitliyini itirmədən etdikdən sonra dilləndi.
-Mənim səndən başqa yanına gedə biləcəyim heç kimim yoxdur.
İkisi də susdu və sona qədər danışmadılar. Yaşar içində gurlayan sevgi təlatümünün qəlbinə axınını hiss etdi. O, Bahara etdiyi hər şeyə görə peşman idi, gözlərinə sahib çıxa bilmədən onların dolmasının qarşını almaması da buna sübut etdi. Ona yetirdiyi bütün xətalar özünə idi. O, sevdiyi qadınının bütün acısını hiss edirdi, amma həyat başqa oyun oynayıb , onu bu qədər zalımlaşdırmışdı. Boğazından keçməyən tikələr yarım qaldı