r bilsəydim ki, hər şey özü yoluna düşəcək, amma sən o qədər tərs, o qədər soyuq birisən ki, qorxuram. Başa düş! Bahara görə qorxuram. Dünən onu görəndə tanımadım. Qızı bu hala gətirəcək nə etmisən axı? Toxunmaq kifayət idi ki, ağlasın, - Cavidan gileylənir və "toxunmaq" sözünü eşitdikdən sonra yumruqlarını sıxan dostuna baxırdı.
-Deyəsən, dünən ürəkdən söhbət etmisiz, - dodağının ucunu qaçıran Yaşarın gözlərində kinayə oynadı.
-Yaşar , ya pro Ivana, tı pro bolvana! Mən nə danışıram, sən nə deyirsən!?- Cavidan özündən çıxdı.
-Hə! Dünən ona toxunmuşam da, qucaqlamışam da ! Bunun bizim söhbətə nə aidiyyatı? Səndən "onu niyə bu qədər incidirsən, ona nə etmisən ki, bu haldadır?" deyə soruşuram.
Yaşar heç nə eşitmirdi artıq. Beynində canlanan səhnələr onu dəli etmək üçün bəs idi. O, içkili vəziyyətdə yatan zaman, dünyadan xəbərsiz olan zaman ,Bahar yenə onun zəifliyindən, uyğun zamandan istifadə etmiş, yenə başqa kişinin ağuşuna atılmışdı. Yaşarın ürəyi sancdı. Ayağa qalxdı və hələ də onunla danışan Cavidanın yanından ötüb keçdi. Onun nə dediyi artıq vacib deyildi. Ah, kaş Cavidan öz sözləri ilə yatmağa gedən hansı ilanları oyatdığından xəbərdar ola idi. O zaman o belə danışmaz, ehtiyat edərdi. Fəqət indi gec idi. O ilanlar çoxdan zəhərini buraxmağa başlamışdılar.
Bahar halının pisləşdiyini hiss edəndə artıq axşam idi. Bütün günü heç nə etmədiyi halda , uzandığı və tavanı izlədiyi halda, özünü ölümə gedən yolda hiss edirdi.Günəş öz gedişi ilə səmanı qırmızıya boyayan bir zamanda o, ayağa qalxdı. Yaşarın qapını açıq qoyduğundan xəbəri yox idi .Əlini dəstəyə atıb aşağı endirəndə təəccüblənməli olsa da ,buna belə halı yox idi və o sadəcə özünü evin həyətinə atıb dərindən nəfəs sağa başladı. Özünə gələ bilmirdi. Yaşarın maşının səsini də eşitmirdi. Anidən Yaşar onun qarşısında, son zamanlar üzündən çəkilməyən qəzəb ilə dayananda, Bahar axan gözlərini aram-aram açıb örtdü.Yasar onun biləyindən tutub içəri aparanda qız yıxılmamaq üçün onun qolundan yapışdı, amma gözü