Bölüm 30

Bahar çiyninə toxunan əlin təsiri ilə diksindi. Bəlli idi ki, qız gözlənilməzlikdən deyil, başqa nədənsə qorxurdu. Bir nöqtəyə zillənmiş nəzərləri Cavidanın üzünə əks cinsə qarşı yaranmış fobiya ilə yönəldi.Bahar incidilməkdən qorxurdu və artıq heç bir kişiyə güvənmirdi. Qorxu onun təlaş içərisində tərpənib, özünü arxaya verməsinə səbəb oldu. Cavidan havada qalan əlini hələ bir müddət, gözlərini Bahardan çəkmədən saxladı , daha sonra yumruq şəklində yığdı və aşağı endirdi.
-Bahar, necəsən?- verilən sual ən adilərdən idi. Hər bir insanın digərinə düşünmədən verə biləcəyi ən adi sual. Bu sualda nə istehza var idi, nə sətiraltı məqam. Sual sadəcə öz mahiyyətini icra etmək və hal-əhval tutmaq üçün verilmişdi. Cavidan ən azından söhbəti başlamaq üçün , həqiqətən də qızın necə olduğunu bilməkdən ötrü vermişdi bu sualı. Amma verilən suala reaksiya gözlənilməzlərdən idi. Baharın anidən dolan gözləri indi ağlayacağından xəbər verirdi. Cavidan onun ağlamasından ehtiyatlanaraq səhvini düzəltməyə çalışdı və sualı başqa cür təkrarladı.
-Bahar, yaxşısan?- əslində aralarında fərq olmayan iki sualın ikisi də qızı ağlatmağı bacarmışdı.Bahar əlləri ilə üzünü örtmüş , için-için ağlayırdı. Cavidan isə yaşadığı şoku geridə qoyandan sonra keçib onun yanında oturdu və əllərini yenidən əzab içində ağlayan qızın çiyinlərinə qoydu.
-Bahar, yalvarıram, ağlama! Bahar, sakit ol, ağlama. Nə olub sənə? Danış hamısını mənə, Bahar. Ağlama!
Baharın çiyinləri dayanmır, göz yaşları isə bitmirdi. Hələ bir müddət əvvəl o heç vaxt ağlamayacağına söz vermişdi, indi isə başqa kişinin qarşısında göz yaşlarına boğulurdu. "Necəsən?"- sadəcə bircə söz, adi bir sual idi. Bahar 4 gün ərzində bu adi suala o qədər həsrət qalmış, azacıq da olsa qayğıya o qədər ehtiyac duymuşdu ki, indi göz yaşlarına sahib çıxa bilmirdi. Nəhayət, Cavidan onun başını sinəsinə yönəldib qızın rahat ağlamasına şərait yaradanda Bahar səksənti ilə özünü geriyə atdı. Nəmli , qırmızıya qarışan yaşıl rəngli gözlərdə qorxu