baxışlarını üzümdə gəzdirirdi. Onu daha da incidə bilməzdim. Gülümsəyib dilləndim - Yaxşıyam… Gec oldu, bəlkə yataq? Anam başını razılıq mənasında yellədi. Dayımın həyat yoldaşı çoxdan yataqlarımızı hazırlamışdı. Anam yorğunluqdan başını yastığa qoyar - qoymaz yuxuya daldı. Mən isə yatağımda dörd dönürdüm desəm daha doğru olardı. Bu gün olanlar film kadrları kimi gözümün önündən keçib gedirdi və hər kadr canımı bir az daha acıdırdı. Xəzərin mənə qarşı son günlərdə qat - qat artan soyuqluğunun səbəbi o, qadın imiş demək. Görəsən, münasibətləri çoxdanmı başlayıb? Bəs o, qadın evli bir adamla bərabər olmağı necə qəbul edib? Bu kimi suallar beynimə hücm çəkirdi. Düşüncələr məni elə əsir almışdı ki, saatın neçə olduğundan belə xəbərim olmamışdı. Gözümə düşən günəş şüaları ilə yeni bir günə oyanmışdım. Otaqdan çölə çıxdığım zaman dayımın həyat yoldaşı ilə qarşılaşdım. - Bibi, sabahınız xeyir. Anam oyandı? - Sabahın xeyir, əzizim, anangil çoxdan xəstəxanaya getdilər. - Məni nə üçün oyatmadılar? - Yorğun idin, oyandırmaq istəmədilər. Anan dedi ki, oyananda özün gələrsən. Gəl çay - çörək ye, sonra çıxarsan. -Yaxşı… Bibi, Aycanın olanlardan xəbəri var? -Yox, əzizim. Desəydim, gələcəyəm deyə tutduracaqdı, amma mən istəmədim hamilə halı ilə yollara düşsün. O, Moskovodan buraya gələnə kimi nənə sağalar. Bibimin sözlərinə gülümsəməklə yetindim. Aycan evləndikdən bir müddət sonra həyat yoldaşı ilə Moskovaya köçmüşdü. Yeməkdən sonra hazırlaşıb xəstəxanaya getmək üzərə evdən ayrıldım. Bir qədər getmişdim ki, əlində ağır zənbillər olan hamilə bir qadın gördüm. Soyuq havadan əlləri qızarmışdı və hiss olunurdu ki, daşıdığı yükü ağırdır. Onu bu halda tək qoya bilməzdim. Yaxınlaşıb əlindən zənbili aldım. - Xanım, izin verin gedəcəyiniz yerə qədər sizə kömək edim. - Yox, əziyyət çəkməyin. Yolum az qalıb, özüm apararam. Çox sağ olun. Qadının üzündə çox səmimi bir təbəssüm var idi və bu təbəssüm insanın qeyri - ixtiyari gülümsəməsinə səbəb olurdu. - Yox, heç bir əziyyəti yoxdur. - Sağ