Bunu baxışlarından açıqca görmək mümkün olurdu. Mənim istədiyim də elə bu deyilmiydi? Onurun xoşbəxt olması və onun saf qəlbinə layiq olan bir qızla ailə qurmuş olması. Getmək vaxtım gəlmişdi, amma izlədiyim mənzərə o qədər fərqli idi, o qədər gözəl idi ki, gözlərimi çəkə bilmirdim. Anamın mənə dediyi o “səssizlik” onların həyətında yox idi. Bir - birlərini o qədər başa düşürdülər ki, danışan insanlar belə onlar qədər yaxşı anlaşa bilməzdi. Onlara qibtə etmirdim, sadəcə, həsəd aparırdım. Gül həm çox gözəl, həm də səmimi bir qadın idi. O, həqiqətən Onura layiq idi. - Hümeyra xanım, yoldaşım da rayona gedir. Xahiş edirəm yox deməyin. Sizi gedəcəyiniz yerə qədər aparsın. - Heç zəhmət çəkməyin. Mən özüm gedərəm. - Heç bir əziyyəti yoxdur. Siz mənə kömək etdiniz, izin verin mən də sizə kömək edim. Gül o qədər səmimi danışırdı ki, ona yox deyə bilməyib başımı razılıq mənasında yellədim. Daha sonra başımı çevirib Onura baxdım. Onun gözlərində gördüyüm ifadə eyni 3 il əvvəl buradan getdiyimdə vidalaşdığımız zamankı ifadəyə bənzəyirdi. Son dərəcə məyus… Bəlkə də, Onur elə düşünürdü ki, bu bir təsadüf deyil. Mənim buraya bilərəkdən gəldiyimi zənn edirdi. Bu halda yenidən etiraz etməyi özümə borc bilmişdim. - Narahat olmayın, Gül xanım. Yoldan avtobusa minərəm. - Yox, yox yoldaşım işi var deyə gedir onsuz. Daha da etiraz etməyim hörmətsizlik kimi çıxırdı. - Sağ olun, Gül xanım. - Siz, sağ olun. Gülümsəyib Onurla bərabər maşına doğru addımladıq. Özümü ona açıqlama verməyə məcbur hiss edirdim. - Onur, - əlimlə yavaşca çiyninə toxunub mənə tərəf dönməsinə bir növ şərait yaratdım.- Mən bilmirdim, bu sadəcə bir təsadüfdür. Onur başını razılıq mənasında yelləyib əli ilə mənə hər şeyin yolunda olduğunu işarə etdi. Heç nə demədən maşına əyləşdim. Yol boyu Onur gözlərini yoldan,mən isə ondan ayıra bilmədim. O, həqiqətən xoşbəxt görünürdü və bu məni çox sevindirirdi. Mənasız olsa da yenə də soruşmuşdum. - Onur, xoşbəxtsən? Sualım onu çaşdırmış olacaqdı ki, bir anlıq duruxub daha