tanımamağıma rəğmən Gül mənə, sadəcə və sadəcə insanların daxili gözəlliyinin önəmli olduğunu göstərmişdi. Mənim Onuru həyatımda istəməmə səbəbimdən biri də onun qüsurlu olması idi. Amma Gül mənim etdiyimin əksini etmiş, Onuru hər şeyi ilə sevib qəbul etmişdi. Onlar çox gözəl ailə olmuşdu. Bu mənim Onuru son görüşüm idi. Artıq bu dəftər bağlanmışdı tamamən. Xəstəxanaya daxil olmamış telefona gələn zənglə aparatı çantamdan çıxartdım. Xəzər yazısını görməyimlə üz gözümü turşutmağım bir oldu. - Alo, - Hümeyra, necəsən? - Yaxşıyam… Sən? Soruşmağa məcbur hiss edirdim özümü. - Mən də. Nə vaxt gəlirsən? - Yəqin ki, sabah. Mənim gəlməyim üçün niyə bu qədər darıxırsan bilmirəm, ancaq gəldiyim zaman heç nə əvvəlki kimi olmayacaq. Bu sözləri deyərkən olduqca rahat idim. - Başa düşmədim?! - Yəni, ayrılırıq. - Bu haradan çıxdı?! Niyə ayrılırıq?! - Necə yəni, niyə? Xəyanətini qəbul edəcəyimi düşünmürsən hər halda. - Mən sənin xəyanətini qəbul etmişdim. İnana bilmirdim Xəzərin hələ də, məni acılamağa çalışdığına. - Amma mən arxandan iş çevirmək əvəzinə gəlib olanları sənə demişdim. - Bu məsələni üz - üzə danışarıq. - Danışılası bir şey yoxdu. Sadəcə bil ki, qayıdanda atamgilə gedəcəyəm. Sağ ol. Cümləmi tamamlayıb telefonu söndürərək çantama qoydum. Xəzərin mənə çəkdirdiyi acıları geridə qoymağın və ayağa qalxmağın zamanı gəlmişdi. Artıq əvvəlki Hümeyra olmayacaqdı. Mən ali təhsilli, bacarıqlı, güclü bir qadın idim. İndi xoşbəxliyimi qazanmaq üçün əlimdən gələni