Bolum 10

“Heç vaxt, heç vaxt demə” deyə bir söz var. Bəlkə də, indiki kimi dərk etməmişdim bu sözün dərinliyini. Buradan gedərkən düşünürdüm ki, birdə heç vaxt, heç bir qüvvə məni buraya gətirə bilməz, amma böyük loxma ye, böyük söz danışma deyiblər. İndi həmin rayon gedirdim… 3 il müddətində Aycanla dəfələrlə görüşsəmdə heç Onuru soruşa bilməmişdim. Buna cəsarət edə bilməmişdim desəm daha doğru olardı. Bu o demək deyildi ki, hələ də ona qarşı nəsə hiss edirdim. Yox… Sadəcə bunu etsəm yenə Xəzərə xəyanət etmiş olacağam, deyə düşünürdüm. Heç Aycan da məni üzməmək üçün bu haqda söhbət salmazdı. İndi istər - istəməz nəsə eşidəcəkdim. Bəlkə də, qarşılaşacaqdım. Bunları daha da, düşünməyib diqqətimi yola yönəltdim. Beləcə rayona çatmış və birbaşa xəstəxanaya gəlmişdik. Dayım bizi xəstəxananın həyətində gözləyirdi. Maşın dayandığında aşağı enər - enməz anam irəli yüyürdü. Onun halını gördükcə içim parçalanır, hər şey ağlımdan çıxırdı. Nənəm insulit keçirmişdi, hazırda vəziyyəti yaxşı olsa da bir müddət xəstəxanada qalmalı idi. Hava getdikcə qaralırdı və biz çox yorğun idik. Buna görə dayımın israrı ilə evə gəlmişdik. Təzəcə çatmışdıq ki, Xəzərdən gələn telefon zəngi ilə çölə çıxdım. - Alo, - Salam, necəsən? Nənə necədir? - Yaxşıdır sağ ol. - Sabaha çox vacib iclasım var, yoxsa gələrdim. Mənim adımla babana keçmiş olsun deyərsən. De ki, vaxt edən kimi mütləq gələcəyəm. - Deyərəm. - Sən nə vaxt gəlirsən? - Dəqiq bilmirəm. - Hümeyra, mən məlum səbəblərə görə, sənin orada qalmağını istəmirəm. İnana bilmirdim… Bütün olanlardan sonra Xəzər, hələ də mənim canımı acıtmağa çalışırdı. - Hələlik, Xəzər! Nə deyəcəyinə qulaq asmadan telefonu söndürdüm. Nəhayət ki, bu səmimiyyətsiz danışıq sonlanmışdı. İçimdə Xəzərə qarşı bitib - tükənməyən bir qəzəb vardı. O qədər öfkəli idim ki, çöldəki iliklərimə işləyən soyuq hava belə mənə təsir etmirdi. Bir müddət elə durduqdan sonra dərin - dərin nəfəslər alıb özümü ələ alaraq içəri keçdim. - Hümeyra, yaxşısan? Anam tədirginliklə