buda 30 il ağırlaşmasız yaşayan diabetli xəstələrə verilir və bu belə bir həyatın mümkünlüyünü göstərir. Xırda damarlar şəbəkəsi ən çox ğozlərin torlu gişasında və böyrəklərdə inkişaf etmişdir, sinir sonluqları isə bütün orqanlara (o cümlədən ürəyə və beyinə) daxil olurlar, lakin ayaqlarda onlar daha çoxdurlar – və buna görə də orqanizmin bu hissələrı və orqanları diabetik ağırlaşmalara daha çox məruz qalırlar. Birinci novbədə gözlər, böyrəklər və ayaqlar ziyan çekirlər. Ağırlaşmaları təsvir edərkən aşağıdakı terminologiyadan istifadə olunur: 1-ci diabetik sözu yazılır, sonra zərər çekmiş orqanın adı və ona patiya sözu (yəni pataloqiya və ya pozulma) əlavə olunur.

Beləlıklə biz aşağıdakı terminləri qeyd edə bilərik:
Diabetik angiopatiya – ümumi termin olub diabet nətıcəsındə damar patalogiyalarını ifadə edir (“angio” “damar” deməkdir).
Nefropatiya – böyrəklərdə xırda damarların zədələnməsinin nətıcəsidir (“nefros”-böyrək)
Polineyropatiya –periferik sinirlərin orqanizmin istənilən hissəsində zədələnməsini ifadə edir
Diabetik pəncə – bu diabet nəticəsındə pəncələrdə dəri dəyişmələrini, oynaqlarda və sinir sonluqlarında dəyişikliyi göstərir (belə pəncənin birinci əlaməti hissiyatın müəyyən dərəcədə itməsidir.)
Avtonom neyropatiya – müəyyən orqanda sinirlərdəki dəyişikliyi göstərir (məsələn ürəkdə taxikardiyaya səbəb olan dəyişiklik).

Yuxarıda göstərılən terminlər arasında ən ümumisi kiçik damarların zədələnməsini göstərən diabetik angiopatiyadır (diabetik mikroanqiopatiya).
Kəskin diabetik ağırlaşmalardan fərqli olaraq xroniki ağırlaşmalar dəqiqə və günlərlə yox, aylar, illər, on illiklər ərzində ınkışaf edir . Bu ağırlaşmaların səbəbi yuxarıda qeyd etdiyimiz kimi birdir: qanda yüksək şəkər. Deməli əgər diabet yaxşı konpensassiya olunarsa, xroniki ağırlaşmaların inkişafını ləngitmək olar və ya demək olar ki, qarşısını almaq olar. ”Demək olar kı” bu mənada başa duşmək lazımdır kı, yaşla əlaqədar olaraq kiçik və iri qan damarlarında bu və ya digər dərəcədə