qalxdıqdan sonra Bahar dərhal ayağa qalxmış və mətbəxə keçmişdi. Bu günlər ərzində mətbəx onun tək qurtuluş yeri idi. Soyuducuda nə var idisə, hamısını kiçik mətbəx masasına yığıb , yağlı pendirdən tutmuş, kolbasaya qədər hamısını bir parça çörəklə yeməyə başladı. Bunların heç biri ac olduğu, yemək istədiyi üçün deyildi: Bahar sadəcə mədəsinə əzab vermək istəyirdi, bütün bədəninə verdiyi kimi. O, doymayan mədəsinə əlinə keçən hər şeyi yollayır və qarşılığında sadəcə qusmaq istəyi alırdı. Bir az sonra hər zaman olduğu kimi unitazın qarşısında əyilib hamısını boşalırdı. Hər gün qusmaq onsuz zəif olan bədəninə bir az daha zəiflik gətirirdi. Soyuq kafel üzərində oturub, qollarını sərbəst buraxan Bahar bu zəiflikdən zövq alır, elə indicə ruhunu təslim edəcəyi fikirləri ilə rahatlayardı. Yaşar geniş və boş yataqda bütün gecə özünə yer tapa bilmirdi. Bahara nə isə ola bilmə ehtimalı onu dəli edir, lakin onun tərsliyinə görə yanına getmək istəmirdi. Səhər gözlərini Baharın adını çəkərək açan Yaşar ,gördüyü kabusa görə dik atılaraq oyanmışdı. Onu yuxuda səsləyən Baharı görə bilməməsi Yaşarı bu hala salmışdı.Ayağa qalxıb ,aşağı elə düşmüşdü ki, bu iki hərəkət arasında yalnız saniyələr keçmişdi. Baharı gözlənildiyi kimi mətbəxdə tapdı. Amma bu dəfə o, nə yemək bişirmir, nə də yemirdi. Başını masanın üzərinə atıb yatmışdı. Ona nə isə olduğu bəlliydi. Yaşar şirin yuxuda olan həyat yoldaşına toxunmaq üçün uzatdığı əlini dünən baş verənləri xatırlayaraq , geri çəkdi -Bahar, - deyə çağırması işə yaramadı. Bahar heç qımıldamadı da. Bir neçə dəfə onun adını çəkməsi də mənasız oldu və sonunda Yaşar onun çiyninə toxunub , qızı astaca silkələdi. -Bahar, - adını özündən asılı olmayaraq, qayğı ilə çəkməsindən bir neçə saniyə keçmişdi və Bahar başını qaldırdı. Yuxulu gözləri yorğun-yorğun açılıb örtüldü. -Nə? Nə olub?- maraqla ətrafına baxdı. -Burda yatıb qalmısan. Dur , hamama keç.- Yaşar səsindəki yumşaqlığı azaltmadı. Baharın yanaqlarında yaş gilələri parıldayırdı. Onları silmək üçün