n qız üzünü digər tərəfə tutdu və ani hərəkətlə ayağa qalxdı. Yaşar mətbəxdəki səliqəsizliyi nəzərdən keçirdi. Hər yerdə yemək qırıntıları var idi. Bahar bu qədər şeyi özü yeyib? Onu tanıdığından bəri Yaşar bu qızda belə iştah görməmişdi. İndi, belə bir zamanda, boğazından bir tikə keçə bilməməsi lazım və düzgün olduğu halda , necə bu qədər çox yeyə bilirdi? Yaşar ağlına belə gətirə bilməzdi ki, arsızlıq kimi görünən bu mənzərə tamam başqa məna verirdi. Bahar hamamdan çıxana qədər Yaşar da hazırlaşmışdı və qapının ağzında ona səslənib : -Bu gün tez gələcəyəm və həkimə gedəcəyik, -dedi. Bahar gözlənildiyi kimi onun sözünə əhəmiyyət vermədən qonaq otağına keçdi. Nə olursa, olsun; heç yerə gedən deyildi. Yaşar çıxdıqdan bir az sonra qapı yenidən döyüldü. Əvvəlcə onun geri qayıtdığını düşünən Bahar qapıya yaxınlaşanda açarın üzərində olmadığını görüb , ərinin yenidən onu evə məhkum etdiyini anladı və gələn əlbətdə ki , o deyildi. Bahar pəncərədən boylandı və qapının ağzında Mariyanı gördü. Onun buraya gəlmə səbəbi bəlli idi: Cavidan. Bahar dünən onu evdən qovanda , Cavidanın belə tez vaz kecməycəyini çox yaxşı bilirdi. Budur, indi Mariya onun əvəzinə çıxış etmək üçün burada idi. Bahar güclənən qapı səsinə fikir vermədən keçib divanda oturdu və bir az sonra dizlərini qarnına doğru yığdı. Niyə hamı onu rahat buraxmırdı? Niyə o yaşayırdı? Axı niyə? Bir az sonra qapının səsi kəsdi. Bahar özü gözləmədiyi halda divandan sıçrayaraq pəncərəyə tərəf qaçdı. Mariya açıq darvazanın ağzında dayanıb evə boylanırdı. Bir az sonra o ,mobil telefonla kiməsə zəng vurdu, bir-iki kəlmə dedikdən sonra çıxdı və işə düşən avtomobilin səsi tədricən uzaqlaşdı. Sən demə, Bahar onun getməsini istəmirdi. Bunu ona, gözlərinə gələn yaşlar xəbər verdi. Bahar onların axışını pəncərənin şüşəsindən izlədi. İndi imkanı olsa Mariyanı geri çağırar, ona hər şeyi danışar, buradan çıxmaq istədiyini deyərdi. Amma gec idi. Mariya getdi, hamı da gedəcəkdi. Bahar burada can verməyincəyə qədər Yaşar onu