buraxmayacaqdı. Kaş ki, hamıdan tez ölüm gəlib çıxardı və onu alıb aparardı. Yaşar işlərini həll edib Baharı həkimə aparmaq üçün evə geri qayıdırdı. Maşını həyət evinin qarşısında saxlayanda o, boş küçədə daha bir maşının dayandığını müşahidə etdi. Yaşar o qədər ağılsız deyildi ki, bunun təsadüf olduğuna inansın. O, maşından endi və bildirmədən bir az aralıda dayanan avtomobilin içinə boylandı. Əslində, heç vaxt gözləntilərinin səhv çıxmasını bu qədər istəməmişdi, lakin hər şey elə o, düşündüyü kimi idi: içəridə Sənan oturmuşdu. Onun yanında, idarədə isə yəqin ki, maşının sahibi olan şəxs var idi. Yaşar dişlərini qıcadı, yumruqlarını avtomobilin üzərinə sıxdı və əsəbdən qızarmış gözlərini yumdu. Özünə gəlməmiş telefonu tanış zəng ilə çalınmağa başladı. Ekranda "Ata" yazılmışdı və Yaşar daha bir əsəb dalğasına hazır olmaq üçün dərin bir nəfəsdən sonra zəngə cavab verdi. -Yaşar, - Fateh salamsız-kəlamsız sözə başladı.- Hardasan? -Nə olub ,ata?- Yaşar gözlərini ondan gizlənməyə çalışan Sənandan çəkmədən dilləndi. Səsindəki qəzəb dalğaları xəttin digər tərəfində də açıq-aydın hiss olunurdu. -Yaşar , elə bu gün Baharı da götürüb ,evə geri qayıt. -Ata... -Bəsdi daha, Yaşar! Cavidan zəng etmişdi. Çox narahat idi. Bu gün sizə gəlib , amma qapının bağlı olduğunu görüb geri qayıdıb. Bahar pəncərədən ona baxsa da qapını açmayıb. Sən neyləyirsən, oğlum? Nə baş verir? Qızı evə niyə qapadmısan? Yaşar, bax , sənə deyirəm... -Ata, sonra danışarıq!- Yaşar dəstəyi endirdi. Maşına endirdiyi zərbə o qədər güclü idi ki, hələ bir neçə gün əli ağrıyacaqdı. Qapı açılanda, bütün günü televizordakı kanalları çevrilmək ilə məşğul olan Bahar dik atıldı. Hansısa musiqi kanalının səsi otağa doldu. Bahar ona yaxınlaşan Yaşarın od saçan gözlərini gördükdə geriyə doğru getsə də , gec idi. Yaşar onun çənəsindən tutub qızı təkanla özünə doğru çəkdi. -Niyə? Niyə sənin kimi qadına görə kişilər bu qədər narahatdır? Nəsən ,hə, sən? Kimsən? Niyə bir insana aid ola bilmirsən? Niyə mənə aid olduğun halda