ilk daşı səhv qoymağımla əyri - üyrü bir şey əmələ gəldi. İndi üzərimizə düşən, bunu uçurub yerinə yeni, sağlam və düzgün bina inşa etməliyik. - Düzdür. Xəzər əlavə heç nə demədən bir müddət səssizcə oturdu. Daha sonra ayağa qalxıb ləng addımlarla otağı tərk etdi. Dayana bilməyib arxasından dəhlizə gələrək dilləndim. - Bacarsan ürəyindəki nifrəti sil. Gələcəyin üçün. Xəzər heç bir söz demədən çıxıb getmişdi. O, getdikdən sonra bir müddət baxışlarımı bir nöqtəyə sabitləyib olduğum yerdə dayandım. Əhvalım getdikcə dəyişirdi. Elə bil yaşadıqlarımın, olanların fərqinə indi varırdım. İndi başa düşürdüm ki, mən boşanıram. Bitmişdi… Evliliyim mənim, münasibətimizin ən başında səhv addım atmağım nəticəsində bitmişdi. Canım acıyırdı… Çox acıyırdı… Bu nə xəyanətin acısı idi, nə də boşanmağın. Bu mənim səhvimin, Xəzər məndən düşüncəmi soruşduğu zaman dediyim yalanın acısı idi. Ağır addımlarla hamama keçib suyu açdım və ilıq su şırnağının altında dayandım. Gözlərimdən süzülən damlaların, su şırımlarına qarışaraq bədənimdə açdığı cığırları izlərkən düşüncələrə daldım. Mən ən gözəl gənclik illərimi, ən gözəl yaşlarımı öz səhvim ucbatından məhv etmişdim. Canım elə çox yanırdı ki, oda atılmış kimi, ətimdən ət kəsilirmiş kimi. Yaşadığım acını tərif belə edə bilmirdim. Dizlərim məni daşımaqdan imtina etmiş və nəticədə yerə çökmüşdüm. Ovuclarımı yerə dayayıb möhkəmcə ağlamağa daha doğrusu içimdəki acıyı çölə atarcasına hönkürməyə başladım. Ağlamağım getdikcə şiddətlənir, bağırtı ilə əvəz olunurdu. Sözün əsl mənasında acıdan qovrulurdum. Özüm özümü məhv etmişdim. Yaxşı deyiblər, insanın öz özünə etdiyini, el yığılsa edə bilməz. Bir saata yaxın vaxt ötmüşdü və mən nəhayət ki, sakitləşmişdim. Ayağa qalxıb şırnağı bağlayaraq xalatı əynimə keçirdim. Ləng addımlarla otağıma gəlib güzgü qarşısında oturdum. İndi həyatım başqa yönə doğru