Bolum 11.

İnsan bir yaşdan sonra həyatını özü əlinə alıb, xoşbəxtliyini özü qurmağa məcbur olur. Anam bir neçə gün daha nənəmin yanında qalacaqdı, mən isə, iki gün rayonda qaldıqdan sonra Bakıya, birbaşa atamgilin evinə gəlmişdim. Artıq hər şeyə yeni başdan başlamalı, həyat hekayəmi məhz özüm yazmalı idim. Bakıya çatdıqdan sonra gəldiyimi Xəzərə xəbər etdim və görüşüb danışmalı olduğumuzu bildirdim. Bir qədər gözləmişdim ki, qapının sərt şəkildə döyüldüyünü eşitdim. - Hümeyra, sən nə etdiyini zənn edirsən? Bu nə deməkdir? Elə qapını açar - açmaz Xəzər çığırıb üstümə şığıdı. Yaxşı ki, atam evdə deyildi, yoxsa biabır olardıq. - Xəzər, özünə gəl! Sən özünü nə hesab edirsən ki, mənə qışqırırsan? Xəzər mənim də sərtləşdiyimi görüb səs tonunu nisbətən endirərək davam etdi. - Bu etdiyin düzgün deyil. - Niyə? Nə vaxta kimi sənin etdiklərini qəbul etməyimi gözləyirdin?! Qollarımı qoynumda birləşdirib sözümü deyərək acı - acı gülümsədim. - Hümeyra, sən sadəcə mənə yaşatdığını yaşadın. Onun bu dedikləri mənim olan qalan əsəblərimi də tamam tarıma çəkmişdi. - Xəzər! Sən nə danışdığının fərqindəsən?! Olanların ikisi bir - birindən tamamı ilə fərqlidir. Birisi, qarşılıqsız və məsum hisslər, digəri isə iyrəncliklərlə dolu hadisələrdir. Bunları bir - birinə qarışdırma! - Özünü buna inandırırsan? - İnandırmıram! Bu həqiqətdir! - Kimə görə? - Hər kəsə görə. Bu sözdən sonra Xəzər bir qədər sakitləşib içəri daxil oldu. Bayaqdan qapı ağzında danışdığımızın fərqinə indi varmış kimi, başımı yellədim və otağa keçib stula oturdum. Bu gün aramızda olub keçən hər şeyi danışmalı, bu münasibəti elə burada da bitirməli idik. Daha doğrusu bizim üçün hesablaşma günü idi bu gün. - Hümeyra, gəl evimizə gedək və bunları sakit başla evdə danışaq. - Mən son dərəcə sakitəm. Bilirsən, bizim danışılası heç bir sözümüz qalmayıb. Yaşadıqlarımız ortadadır. Baxışlarımı bir nöqtəyə sabitləyib, son dərəcə sakit bir tonda sözümü dedikdən sonra düşüncələrə daldım. Biz bu hala necə gəldik? Necə bu qədər