, Səlim,-dedi özünə gələrək.
-Elə -belə maraqlı gəldi.İstəsən ,cavab vermə. Məcbur deyilsən.
Aylin Səlimə baxaraq öncə susdu. Sadəcə Səlimə baxdı.
"Səni sevirəm " demək istəsə də,dili başqa sözlər sərf etdi.
-Yox sevməmişəm. Mən məktəb vaxtı oxumalı olduğumu bilirdim. Ona görə də heç də beynimi sevgi ilə yormurdum. Sonra da nə bilim ,heç ürəyimə yatan olmadı.
Eşitdiyi sözlər niyəsini anlamasa da,Səlimi sevindirmişdi.
-Hə..Anladım..
-Mən də sənə sual verəcəm... -deyərək Aylin Səlimə baxdı.Səlimin sual gözləyən baxışları altında sözünə davam etdi.
-Səncə sevgi bir dəfə olur,yoxsa bir neçə dəfə?...
Səlim duruxdu...Bu suala nə cavab verə bilərdi axı... Aylin hələ də ondan cavab gözləyirdi.
-Sevgi bir dəfə olur,Aylin. Ola bilər ,həyatına bir neçə dəfə sevgi adında kimsə girsin. Amma onlardan yalnız sonuncu əsl sevgidir. Başqalarının görünüşünü sevərsən,amma sevdiyin insanın əsas qəlbini sevərsən.
Səlim danışdıqca Aylin ona heyran -heyran baxırdı. Necə də gözəl danışırdı. Aylin bilmirdi , Sara Səlim sonuncu sevgisidir yoxsa yox.
Dönər yedikdən sonra bir az gəzdilər. Şəhərdə adam əlindən gəzmək də çətin idi. Hər kəs sevgililəri ilə ,ərləri ilə əl-ələ gəzirdi. Aylin onlara baxanda gözləri doldu. Səlim yanında idi ,Aylin onu sevirdi,lakin Səlim ilə yad kimi idilər. Əl-ələ tutmaq istərdi Səlim ilə. Aylini sevməsini istəyirdi. Lakin Səlim ona aid deyildi. Bu vaxt Aylin yolda yaşlı bir kişinin şirin pambıq satdığını gördü. Fikirləri dərhal dağıldı.
-Şirin pambıq, - deyərək uşaq kimi sevindi.
-Sən sevirsən?-təbəssümlə Aylinə baxdı. Aylin ona kiçik bir qız uşaqlarını xatırladırdı. Adi bir şey onu xoşbəxt etməyə bəs edirdi. Elə məsum idi ki,ona qıymaq istəmirdi adam. Tər gül kimi idi. Yazılmamış bəyaz vərəq kimi idi.
-Həm də necə. Uzun zaman oldu yeməyəli.
Səlim qeyri-ixtiyari Aylinin əlindən tutub cəld addımlarla yaşlı kişiyə yaxınlaşdı. İki dənə pambıq aldı. Hələ də Aylinin əlini tuturdu. Aylin çaşqınlıqla əlini tutan Səlimin əlinə baxdı. Səlim özünə gəlib cəld