hadisələr onu şirin yuxuya dalmağa vadar edirdi. Sonra sanki biri üzünə soyuq suyu bir dəfəyə atıb yuxusundan oyadırdı. Heç kimə deyə bilmirdi dərdini, sevgisini, ağrısını. Amma dünyaya hayqırmaq istəyirdi sevgisini. Səlimin ona aid olmasını istəyirdi. Saraya dediyi "sevirəm"i ona desin istəyirdi. Aylinin nə zamanı düzgün idi, nə seçdiyi adam. Qarşılıq olmayan bir sevdadır insanı məhv edən. Aylin də günü-gündən bu sevginin odunda yanırdı. Məhv olurdu sanki.
Yeni gün yeni ümidlər gətirir. Ümid nədir? Sadəcə insanın bir şeyə olan hədsiz inamı. Hər şey inamdan doğur. O, səni sevəcək. Buna inanırsan. Demək, ümid edirsən. Ümid yaşamın çox önəmli hissəsidir. Bəzən "ümidlərim boşa çıxdı" deyirlər. Daha "inanan deyiləm "deyirlər. Amma insan ölənədək bir şeylərə inanır. Nəyəsə ümid edir. Son nəfəsində belə yaşayacağına ümid edir. Demək ki, ümid bitən bir şey deyil. Aylin də özlüyündə , bəlkə,yaxşı şeylərin olacağına ümid edirdi.
Səhər açılan kimi Səlim Saranın zənginə oyandı. Yuxulu halda zəngi açdı.
-Alo...
-Hə,Sara...-Səlim gözlərini ovaraq yerində dikəldi...
-Səlim,sən artıq məni itirib axtarmırsan... Bu nə deməkdir?.. Dünən zəngimi niyə açmadın?
-Sara , bir dəqiqə dayan da.. nə baş verir. İmkan ver ,səhər açılsın da...
-Səlim, sən nə işlə məşğul olmusan ? Məni aldadırsan artıq? Yoxsa o ləçər arvadın...
-Kəs səsini...-deyərək Saranın üstünə qışqırdı... Sara,bir də eşitməyim.. Aylin haqqında belə danışmağa heç bir ixtiyarın yoxdur.
-Elə oldu... Cəhənnəm olsun sənin Aylinin,-deyərək dəstəyi asdı...
Səlim əsəblə üstündəki yorğanı yerə atdı..Ayağa qalxıb aşağı düşdü. Aşağıdan dadlı ətirlər gəlirdi...Elə bilirdi, Gülnarə xala gəlib.. Aşağı düşən kimi Aylinin şən səsi ilə qulaqları şənləndi.Aylin Səlimin qaraqabaq şəkildə aşağı düşdüyünü görüb:
-Mister qaraqabaq , sabahın xeyir,-dedi ...
Səlim özündən ixtiyarsız gülməyə başladı...
-Ooo.. Sizi güldürməyi bacardım.. -deyib gülümsədi,-Gəl otur. Bax ,sənə sevirsən deyə,yumurtalı çörək bişirmişəm.. Hətta sobada sənin