Mən sənə gec qaldım, başqasınınsan.
Sevgimi qəlbimə basdırım gərək.
Mən səni sevərək yanlış etmişəm.
Başqa bir insanı sevəydim gərək.

Ən şirin xəyallar bir acı həqiqətə bənddir.Dərhal məhv olurlar. Lakin əsla ölmürlər. Mark Tven deyir ki, xəyallarınızı qovmayın. Çünki onlar getsələr,bəlkə, qalarsınız, amma yaşamazsınız. Bu belədir. İnsan olmayacaq bir xəyalın arxasınca qaçır. Bəzən, bəlkə də, o xəyallar həqiqət olur.

Həmişə belə vaxtlarda bir mərdiməzar olmalıdır, ya yox? Bu günün mərdiməzarı da Samir idi.
Qapının zəngi çalınca Səlim də Aylin də özünü itirdi. Səlim cəld Aylinin üstündən qalxdı. Özünü düzəltdi. İkisi də yaman utanmışdı. Gah yerə düşən yastığı, gah atdıqları çərəzləri yığırdılar. Aylin nə etdiyini belə bilmirdi.Qapı isə hələ də çalınırdı.
-Mən stəkanları mətbəxə aparım. Sən isə qapını aç, Səlim, - deyib Aylin yana baxdı. Utanırdı. Yanaqları qıpqırmızı olmuşdu.Cəld stəkanları götürüb mətbəxə keçdi. Səlim isə qapını açmağa getdi. Özünə gələ bilmirdi. Aylinin cazibəsinin təsirindən çıxa bilmirdi...
Aylin mətbəxə çatıb dərindən nəfəs aldı. Gülümsədi. Gülümsəməsinə mane ola bilmirdi. Əlini ürəyinə qoydu. Sanki çıxmağa çalışan ürəyini tutub saxlamağa çalışırdı ki, çıxa bilməsin. Bir stəkan su süzüb içdi.Özünə gəlməyə çalışırdı. "Az qala məni öpəcəkdi",-dedi öz özünə və əlini dodaqlarına toxundurdu.
Səlim qapını açıb:
-Sən idin, Samir?-deyərək üzünü az qala turşutdu. Samir isə heç də halını pozmadı.
-Həə, mənəm. Xəstə olduğunu bilən kimi dedim, gəlim ,bir baş çəkim də. Meyvə aldım sənə,-deyib meyvə torbasını Səlimə uzatdı.
-Çox sağ ol, əziz dost. Necə də düşüncəlisən,-dedi kinayə ilə. Samir heç də bu kinayəni anlamadı.
-Nə gec açdın qapını,-deyərək salona keçdi,-burda üçüncü dünya savaşı baş verib sanki, - dedi və güldü.
Yığmağa çatdıra bilmədikləri çərəzlər və bir iki yastıqça yerdə qalmışdı.
-Əlimdən düşüb çərəz qabı.
-Nə təsadüf ki, çərəz qabı sağ-salamat stoldadı amma, - deyərək Samir hiyləgərcəsinə gülümsədi.
Bu vaxt Aylin də