hərəkəti üçün kömək edəndə, Bahar ərinin bu hərəkətlərinə cavab axtarırmış kimi onun üzünə baxırdı. Az öncə baş verənlər hələ də xatirində idi. Xatırladıqca da ürəyi bulanırdı və ona doğru uzanmış əli kobudcasına geri çəkməsi bunun göstəricisi idi. Yaşar ikinci cəhdi etmədi və arvadına toxunmadan onun arxasınca getdi.
Maşında yenə səssizlik idi. İkisi də susub oturmuşdular. Deməyə nə Yaşarın sözü , nə də Baharın istəyi yox idi. Evə çatdıqlarında Bahar kəməri açmağa macal tapmamış Yaşar onun üçün qapını açıb qızın düşməyinə kömək etdi və evə yola saldı.Bahar qonaq otağına doğru irəliləmək istəyəndə ,
-Hara?- soruşan Yaşar onu saxladı.
-Yatmaq istəyirəm, - Bahar zəif səslə ,uzun aradan sonra dilləndi.
-O zaman yataq otağına qalxaq.
-Axı...
-Bahar, dincəlməlisən, - deyib Yaşar onu qucağına alanda, onsuz təəccüb içərisində olan qızın gözləri böyüdü.
Boş evdə kiminsə eşidəcəyindən ehtiyat edirmiş kimi səsini qısaraq, -Neyləyirsən?- deyə soruşdu. Yaşar onu qucağında yataq otağına apardı, yatağa uzatdı və üzərini örtdü. Bütün bunları elə etdi ki, Bahar bir anlıq hər şeyi unuda və keçmişə qayıda bildi. Amma bu uzun müddət çəkmədi.Sadəcə bir an özündə bütün xoş hisləri cəmlədi , ardınca da , köpük şar kimi havada partlayıb yoxa çıxdı. Bahar hər şeyi tez xatırladı və simasına qonan sərt ifadə ilə qaşlarını düyünlədi, nəhayət, Yaşarın üzünə baxmadan dilə gəldi.
-Sən ki özün deyirdin: burada yatmağa layiq deyiləm. Nə olub? Həkim öləcəyimi dedi?
Yaşar donub qaldı. Ölüm haqqında düşüncə ildırım kimi içində çaxdı. Özünə gələ bilməsi üçün bir neçə saniyə səssiz durdu və dərin nəfəs ilə yatağın boş küncündə oturdu. Bir neçə saat öncə, o, Baharın cansız bədənini qolları arasında maşına necə apardığını xatırlayınca, ona nə isə olacağı halda yaşaya bilməyəcəyini anlayırdı. Nurayın ölüm xəbərini aldığı həmin gündən sonra Yaşar hələ bu qədər həyəcan yaşamamışdı. Halbuki bu iki hadisə bir-biri ilə tamam fərqlənirdi.
-Aldadılmaq dəhşətli hissdir , - sözə çox sakit başladı